عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩ - ٢٩ - اثر شوم خودپسندى

گفت موسى آنچه حق فرموده بود

زنگ كفر از خاطر كافر زدود

جان او آيينه پر زنگ بود

آن جوابش صيقل خوشرنگ بود

بود گمراهى زره افتاده بس‌

آن جوابش بود آواز جرس‌

جان او آن شام يلدا دان جواب‌

مطلع خورشيد و نور آفتاب‌

سر به زير افكند لختى شرمگين‌

آستين بر چشم و چشمش بر زمين‌

سر برآورد آنگهى با چشم تر

با لب خشك و درون پر شرر

گفت با موسى كه جانم سوختى‌

آتش اندر جان من افروختى‌

من چه گفتم اى كه روى من سياه‌

وا حيا آه اى خدا واخجلتاه‌

موسيا ايمان بر من عرضه كن‌

كودكم من بر دهانم نه سخن‌

موسيا ايمان مرا برياد ده‌

اى خدا پس جان من بر باد ده‌

موسى او را يك سخن تعليم كرد

آن بگفت و جان به حق تسليم كرد

اى صفايى هان و هان تا چند صبر

ياد گير ايمان خود زان پير گبر

گرچه گفتار تو ايمان پرور است‌

هم سخن‌هايت همه نغزتر است‌

ريزد از نطقت مسلمانى همه‌

هست گفتار تو سلمانى همه‌

ليك زاعمال تو دارد عار وننگ‌

كافر بتخانه ترساى فرنگ‌[١]