عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٧ - ٣١٨ - خانهاى دو در

و استغاثه مى‌كرد، مانند كسى كه او را مار گزيده باشد و مى‌گريست، مانند كسى كه مصيبت عظيمى به او رسيده باشد و گويا در گوش من است كه مكرر مى‌فرمود:

آه، آه، از كمى توشه و طول سفر و وحشت و تنهايى؛ آه، آه از عظمت شدت اهوالى كه ناچار بايد وارد آن ها شد[١].

٣١٧- مگو آن شيعه ماست‌

و از حضرت امام حسن عسكرى ٧ مروى است كه: مردى به رسول خدا ٦ گفت:

فلانى به خانه همسايه نگاه مى‌كند و از ديدن نامحرم مضايقه ندارد، آن حضرت خشمناك شده فرمود: بياوريد او را، كسى گفت: يا رسول الله! او از شيعه شماست و اعتقاد به نبوت شما و ولايت على دارد و از دشمنان شما بيزارى مى‌جويد. فرمود: مگو آن شيعه ماست، پس به تحقيق دروغ مى‌گويد، آگاه باش! شيعه ما كسى است كه ما را در اعمال ما متابعت كند و آنچه ذكر كردى از اعمال ما نيست‌[٢].

٣١٨- خانه‌اى دو در

از حضرت شيخ الانبيا وجود مقدس نوح مرويست كه مى‌فرمود: دنيا در نظر من، همانند خانه‌اى دو در است كه از يكى داخل شدم و از ديگرى بيرون روم، اين است حال كسى كه گفته‌اند: نزديك به دو هزار سال و كسرى طول عمر داشته، وقتى نظر چنين بيدارى به دنيا چنين باشد، واى به حال كسى كه با عمرى بسيار كم، دل به دنيا بسته باشد، آن چنان دلبستنى كه انگار، جز دنيا جايى نيست و گويا يك در براى دنيا، جز در

[١] - عرفان اسلامى: ٧/ ٣٦٨.

[٢] - عرفان اسلامى: ٧/ ٣٧٠.