عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨ - ٢٨ - فيض من عام است و فضل من عميم

گر تو روزى ميدهى هرگز مده‌

من نخواهم روزيت منت منه‌

نى خدايى تو نه منهم بنده‌ام‌

نى زبار روزيت شرمنده‌ام‌

زين سخن آمد دل موسى به جوش‌

گفت با خود تا چه گويد حق خموش‌

شد روان تا طور با حق راز گفت‌

راز با يزدان بى‌انباز گفت‌

اندر آن خلوت به جز او كس نديد

با خدا بس رازها گفت و شنيد

چون كه فارغ شد در آن خلوت زراز

خواست تا گردد به سوى شهر باز

شرمش آمد از پيام آن عنود

دم نزد زانچه از آن بشنيده بود

گفت حق كو آن پيام بنده‌ام‌

گفت موسى من از آن شرمنده‌ام‌

شرم دارم تا بگويم آن پيام‌

چون تو دانايى تو مى‌دانى تمام‌

گفت از من رو بر آن تندخو

پس زمن او را سلامى بازگو

پس بگو گفتت خداى دلخراش‌

گر تو را عارست از ما عار باش‌

ما نداريم از تو عار و ننگ نيز

نيست ما را با تو خشم و جنگ تيز

گر نمى‌خواهى تو ما را گو مخواه‌

ما تو را خواهيم با صد عز وجاه‌

روزيم را گر نخواهى من دهم‌

روزيت از سفره فضل و كرم‌

گر ندارى منت روزى زمن‌

من تو را روزى رسانم بى‌منن‌

فيض من عام است و فضل من عميم‌

لطف من بى‌انتها جودم قديم‌

خلق طفلانند و باشد فيض او

دايه‌اى بس مهربان و نيك خو

كودكان گاهى به خشم و گه بناز

از دهان پستان بيندازند باز

دايه پستانشان گذارد بر دهن‌

هين مكن ناز اى انيس جان من‌

سر بگرداند دهن برهم نهد

دايه بوسه بر لبانش مى‌دهد

چون كه موسى بازگشت از كوه طور

طور لخابل قلزم زخار نور

گفت كافر با كليم اندر اياب‌

گو پيامم را اگر دارى جواب‌