عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٠ - ١٣٣ - انفسهم عفيفة

چه حاجات زن غمديده بشنيد

به پاسخ با نويد و وجد و اميد

بگفت اى جان اگر كامم برآرى‌

تو را بخشم هر آن حاجت كه دارى‌

بگفتا شرمى اى منعم خدا را

بگفت ايزد ببخشد جرم ما را

بگفت از شرع و آيين ياد كن ياد

بگفت اين دل به وصلت شاد كن شاد

بگفت از راه شيطان باز شو باز

بگفت اى نازنين كم ناز شو ناز

بگفتا پند قرآن گوش كن گوش‌

بگفت از جام غفران نوش كن نوش‌

بگفت از آب چشمانم بينديش‌

بگفت آتش مزن بر اين دل ريش‌

بگفت آهنگرا آهندلى چند

بترس از آتش قهر خداوند

صفا كن دامن پاكم به يزدان‌

گناه آلوده شهوت مگردان‌

جوانمردا جوانمردى كن امروز

بكش نفس آتش عصيان ميفروز

جوابش داد كى ماه گل اندام‌

گنه را توبه عذر آمد سرانجام‌

به آب توبه چشم اى يار مهوش‌

نشاند شعله صد دوزخ آتش‌

چو ديد از پند و استعفاف و زارى‌

نپوشد خيره چشم از نابكارى‌

زن از بيم هلاك كودكانش‌

مهيا شد و ليك افسرد جانش‌

بگفتا حاضرم لكن بدين عهد

كه در خلوت تو با من گسترى مهد

به جز ما هيچ كس ديگر نباشد

كه چشم ناظرى بر در نباشد

بگفت‌اى جان يقين‌دار كين چنين كار

به خلوت بايد از هر يار و اغيار

بساط عيش چو كرد او مهيا

به خلوت خانه با آن يار زيبا

بگفت آن ماه كى مرد وفادار

تو گفتى نيست جز ما و تو ديار

در اين محفل كنون الا تو و من‌

بود ناظر خداى پاك ذو المن‌

در آن خلوت كه حاضر باشد آن شاه‌

نشايد اين عمل اى مرد آگاه‌

چه بشنيداين سخن زود آن جوانمرد

برآورد آتشين آه از دل سرد