عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٥ - ١٤٨ - آن كه با نمرود اين احسان كند

كارها كردند اما پست و زشت‌

ساختند آيينه‌ها اما ز خشت‌

تا كه خود بشناختند از راه، چاه‌

چاه‌ها كندند مردم را به راه‌

روشنى‌ها خواستند اما ز دود

قصرها افراشتند اما به رود

قصه‌ها گفتند بى‌اصل و اساس‌

دزدها بگماشتند از بهر پاس‌

جام‌ها لبريز كردند از فساد

رشته‌ها رستند از دوك عناد

درس‌ها خواندند اما درس عار

اسب‌ها راندند اما بى‌فسار

ديوها كردند دربان و وكيل‌

در چه محضر، محضر رب جليل‌

سجده‌ها كردند بر هر سنگ و خاك‌

در چه معبد، معبد يزدان پاك‌

رهنمون گشتند در تيه ضلال‌

توشه‌ها بردند از وزر و وبال‌

از تنور خودپسندى شد بلند

شعله كردارهاى ناپسند

وارهانديم آن غريق بى‌نوا

تا رهيد از مرگ شد صيد هوى‌

آخر آن نور تجلى دود شد

آن يتيم بى‌گنه نمرود شد

رزم جويى كرد با من چون كسى‌

خواست يارى از عقاب و كركسى‌

كردمش با مهربانى‌ها بزرگ‌

شد بزرگ و تيره‌دل‌تر شد ز گرگ‌

برق عجب آتش بسى افروخته‌

وز شرارى خانمان‌ها سوخته‌

خواست تا لاف خداوندى زند

برج و باروى خدا را بشكند

رأى بد زد گشت پست و تيره راى‌

سركشى كرد و فكنديمش ز پاى‌

پشه‌اى را حكم فرمودم كه خيز

خاكش اندر ديده خودبين بريز

تا نماند باد عجبش در دماغ‌

تيرگى را نام نگذارد چراغ‌

ما كه دشمن را چنين مى‌پروريم‌

دوستان را از نظر چون مى‌بريم‌

آن‌كه با نمرود اين احسان كند

ظلم كى با موسى عمران كند