عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٤ - ١٤٨ - آن كه با نمرود اين احسان كند

تندبادى كرد سيرش را تباه‌

روزگار اهل كشتى شد سياه‌

طاقتى در لنگر و سكان نماند

قوتى در دست كشتيبان نماند

ناخدايان را كياست اندكى است‌

ناخداى كشتى امكان يكى است‌

بندها را تار و پود از هم گسيخت‌

موج از هرجا كه راهى يافت ريخت‌

هرچه بود از مال و مردم آب برد

زان گروه رفته طفلى ماند خرد

طفل مسكين چون كبوتر پر گرفت‌

بحر را چون دامن مادر گرفت‌

موجش اول وهله چون طومار كرد

تندباد انديشه پيكار كرد

بحر را گفتم دگر طوفان مكن‌

اين بناى شوق را ويران مكن‌

در ميان مستمندان فرق نيست‌

اين غريق خرد بهر غرق نيست‌

صخره را گفتم مكن با او ستيز

قطره را گفتم بدان جانب مريز

امر دادم باد را كان شيرخوار

گيرد از دريا گذارد در كنار

سنگ را گفتم به زيرش نرم شو

برف را گفتم كه آب گرم شو

صبح را گفتم به رويش خنده كن‌

نور را گفتم دلش را زنده كن‌

لاله را گفتم كه نزديكش بروى‌

ژاله را گفتم كه رخسارش بشوى‌

خار را گفتم كه خلخالش مكن‌

مار را گفتم كه طفلك را مزن‌

رنج را گفتم كه صبرش اندك است‌

اشك را گفتم مكاهش كودك است‌

گرگ را گفتم تن خردش مدر

دزد را گفتم گلوبندش مبر

بخت را گفتم جهانداريش ده‌

هوش را گفتم كه هشياريش ده‌

تيرگى‌ها را نمودم روشنى‌

ترس‌ها را جمله كردم ايمنى‌

ايمنى ديدند و ناايمن شدند

دوستى كردم مرا دشمن شدند