عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٣ - ١٤٨ - آن كه با نمرود اين احسان كند

خود ز ساحل كرد با حسرت نگاه‌

گفت كاى فرزند خرد بى‌گناه‌

گر فراموشت كند لطف خداى‌

چون رهى زين كشتى بى‌ناخداى‌

گر نيارد ايزد پاكت به ياد

آب خاكت را دهد ناگه به باد

وحى آمد كاين چه فكر باطل است‌

رهرو ما اينك اندر منزل است‌

پرده شك را بينداز از ميان‌

تا ببينى سود كردى يا زيان‌

ما گرفتيم آنچه را انداختى‌

دست حق را ديدى و نشناختى‌

در تو تنها عشق و مهر مادرى است‌

شيوه ما عدل و بنده پرورى است‌

نيست بازى كار حق خود را مباز

آنچه برديم از تو باز آريم باز

سطح آب ازگاهوارش خوش‌تر است‌

دايه‌اش سيلاب و موجش‌مادر است‌

رودها از خود نه طغيان مى‌كنند

آنچه مى‌گوييم ما آن مى‌كنند

ما به دريا حكم طوفان مى‌دهيم‌

ما به سيل و موج فرمان مى‌دهيم‌

نسبت نسيان به ذات حق مده‌

بار كفرست اين بدوش خود منه‌

به كه برگردى به ما بسپاريش‌

كى تو از ما دوست‌تر مى‌داريش‌

نقش هستى نقشى از ايوان ماست‌

خاك و باد و آب سرگردان ماست‌

قطره‌اى كز جويبارى مى‌رود

از پى انجام كارى مى‌رود

ما بسى گم گشته باز آورده‌ايم‌

ما بسى بى‌توشه را پرورده‌ايم‌

ميهمان ماست هركس بى‌نواست‌

آشنا با ماست چون بى‌آشناست‌

ما بخوانيم ار چه ما را رد كند

عيب پوشى‌ها كنيم ار بد كنند

سوزن ما دوخت هرجا هرچه دوخت‌

زآتش ماسوخت هر شمعى كه سوخت‌

كشتيئى زآسيب موجى هولناك‌

رفت وقتى سوى غرقاب هلاك‌