شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩ - گمان بردن كاروانيان كه بهيمهى صوفى رنجور است

ب ٢٨٠- ٢٧٥ انديشه: فكر، قوه مفكّره، آن چه موجب جدايى آدمى از ديگر جانداران است.

ريشه: رگ و پى، پوست و گوشت.

جَيب: گريبان.

طبله: آن چه عطار داروى خود را در آن نهد. در روزگار پيش عطاران داروهاى خود را در طبله‌ها مى‌ريختند و كنار هم مى‌نهادند كه هنگام تحويل آن به مشترى كارشان آسان باشد. «دانا چون طبله عطار است.» (سعدى) تجانس: هم جنسى داشتن، جنس هم بودن.

عود: درختى است كه چون چوب آن را بسوزانند، بويى خوش از آن بر آيد.

در تعريف انسان گفته‌اند، حيوانى است ناطق، و از ناطق قوه مفكِّره مقصود است نه گفتن سخن. و قوه مفكّره از لوازم روح انسانى است و فنا شدنى نيست. اما جسم چنان كه گفتيم از لوازم روح حيوانى است و فنا پذير. پرورش انديشه و سلامت آن وابسته به پرورش روح است. اگر آدمى در پى كامل ساختن روح بر آمد انديشه او نيز سالم و كامل خواهد گشت و اگر وسوسه‌هاى شيطانى بر روح او غالب شد، انديشه‌اش به سوى بديها خواهد شد و سرانجام او را به دوزخ روحى و اخروى خواهد افكند كه:

٥٩٥- ٥٩٤/ ٢ خوبى انديشه و بدى آن را به گلاب و بول همانند كرده است، و سرانجام بدين نكته اشارت مى‌كند كه خوبان با خوبان همنشين‌اند و بدان با بدان.