شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٢٨ - انكار فلسفى بر قرائت إن أصبح ماؤكم غورا

شيوه: طرز، روش.

برق دل و ابر دو چشم: استعارت از سوز دل و اشك ديده.

سبزه ذوق: اضافه مشبه به به مشبه.

كف گشودن چنار: رويانيدن برگ. شاعران برگ چنار را به پنجه دست آدمى همانند كرده‌اند:

(فرخى)

(انورى) زر: استعارت از گرده‌هاى زرد كه درون گل است.

(نظامى، به نقل از لغت‌نامه) لك: (در عربى) تو راست، يا «براى توست». لك لك با آواز، «تو راست» «تو راست» سر مى‌دهد اما در ساحت خدا تو را گفتن درست نيست. چه تو راست يعنى براى تو است، حالى كه هر چه هست ملك خداست. و در جمله لك چه باشد تلميحى است به معنى ديگر لك در زبان مردم هند (صد هزار).

مستعان: يارى خواسته.

ضمير: درون. اسرار ضمير: استعارت از گل و سبزه.

(انورى)

٥١١/ ١ بى‌آسمان: كنايت از باران.