شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩١ - حلوا خريدن شيخ احمد خضرويه جهت غريمان به الهام حق تعالى

جان بقا: جان باقى. بقا مصدر مبنى از براى فاعل است.

شقا: بد بختى.

انفاق در راه خدا ثوابى بزرگ دارد، انفاق مال و برتر از آن انفاق جان، و خداى تعالى بخشنده را عوض خواهد داد. آنان كه در راه خدا كشته مى‌شوند هر چند به ظاهر مرده‌اند و تن آنان به خاك سپرده مى‌شود اما روان آنان زنده و جاودان خواهد بود.

ب ٣٨٩- ٣٨٤ وامى: وام گيرنده، و به معنى مقروض نيز محتمل است. ليكن به قرينه سالها ... در معنى نخست ظهور بيشتر دارد. (هميشه وام مى‌گرفت.) پاى مرد: واسطه، ميانجى.

تخم كاشتن: كنايه از انفاق كردن.

اجل: رسيدن مرگ، مرگ.

مير اجل: امير بزرگوار.

وامدار: طلبكار.

تُرُش: عبوس، گرفته خاطر.

درد دل: شكايت، شكوه.

دردِ شُش: كنايت از آه كه از جگر بر آيد.

بد گمان: كه در باره خدا گمان بد برد. «الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ.» (فتح، ٦)