شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨ - التزام كردن خادم تعهد بهيمه را و تخلف نمودن

حلقه آن صوفيان مُستفيد

چون كه در وجد و طرب آخر رسيد

خوان بياوردند بهر ميهمان‌

از بهيمه ياد آورد آن زمان‌

گفت خادم را كه در آخُر برو

راست كن بهر بهيمه كاه و جو

گفت لا حول اين چه افزون گفتن است‌

از قديم اين كارها كار من است‌

گفت تر كن آن جُوَش را از نخست‌

كآن خَرِ پير است و دندانهاش سُست‌

گفت لا حول اين چه مى‌گويى مِها

از من آموزند اين ترتيبها

گفت پالانش فرو نه پيش پيش‌

داروى مَنبل بنه بر پشتِ ريش‌

گفت لا حول آخر اى حكمت گزار

جنس تو مهمانم آمد صد هزار

جمله راضى رفته‌اند از پيش ما

هست مهمان جان ما و خويش ما

گفت آبَش ده و ليكن شير گرم‌

گفت لا حول از توام بگرفت شرم‌

گفت اندر جو تو كمتر كاه كن‌

گفت لا حول اين سخن كوتاه كن‌

گفت جايش را بروب از سنگ و پشك‌

ور بود تَر ريز بر وى خاك خشك‌

گفت لا حول اى پدر لا حول كن‌

با رسولِ اهل كمتر گو سخن‌

گفت بستان شانه پشت خر بخار

گفت لا حول اى پدر شرمى بدار

خادم اين گفت و ميان را بست چُست‌

گفت رفتم كاه و جو آرم نخست‌

رفت و از آخُر نكرد او هيچ ياد

خواب خرگوشى بد آن صوفى بداد

رفت خادم جانب اوباشِ چند

كرد بر اندرز صوفى ريشخند

صوفى از ره مانده بود و شد دراز

خوابها مى‌ديد با چشم فراز

كآن خرش در چنگ گرگى مانده بود

پاره‌ها از پشت و رانش مى‌ربود

گفت لا حول اين چه ماليخولياست‌

اى عجب آن خادم مشفق كجاست‌

باز مى‌ديد آن خرش در راهرو

گه به چاهى مى‌فتاد و گه به گو