شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٤ - رنجانيدن اميرى خفتهاى را كه مار در دهانش رفته بود

علاوه بر آن چه مرحوم فروزانفر در مآخذ قصص و تمثيلات مثنوى (ص ٦١- ٦٢) آورده است، سالها پيش داستانى در زينة المجالس ديدم كه از جهتى با اين داستان مناسب است. اين حكايت در متمم بيتهاى پيش است و سيب خوردن و دويدن و به قى افتادن رمز رياضت، و رنجاندن امير رمز تكليفهايى كه مربيان و اولياى خدا بر سالكان مى‌نهند.

از عقلش فراوان بد مدد: خرد بسيار داشت.

دبّوس: گرز آهنين. و به تخفيف «باء» نيز آمده است:

(منوچهرى، به نقل از لغت‌نامه) برد او را ...: استناد فعل به آلت. (مرد دبّوسى چند بر او زد و او را به سوى درخت راند.) زخم: ضربت.

ز اصل است با جانم ستيز: با من دشمنى ديرينه دارى.

شوم: بد، نامبارك.

بر تو پديد شدم: تو را ديدم.

مُمتَلِى: پر، آكنده شكم.

مى‌كشيد و مى‌گشاد: به راه مى‌برد و رها مى‌كرد.

صفرا: صفرا كه در معده گرم باشد زود به قى دفع شود. (الاغراض الطبّيه) سهم: ترس، هيبت.

زفت: ستبر، قوى.

[١]

[١] در حاشيه نسخه اساس: جوى تو