شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٥ - رنجانيدن اميرى خفتهاى را كه مار در دهانش رفته بود

شمّه‌اى زين حال اگر دانستمى‌

گفتن بى‌هوده كى تانستمى‌

بس ثنايت گفتمى اى خوش خصال‌

گر مرا يك رمز مى‌گفتى ز حال‌

ليك خامش كرده مى‌آشوفتى‌

خامشانه بر سرم مى‌كوفتى‌

شد سرم كاليوه عقل از سر بجست‌

خاصه اين سر را كه مغزش كمتر است‌

عفو كن اى خوب روى خوب كار

آن چه گفتم از جنون اندر گذار

كوشش من كه در قفاى تو بود

نز براى خود از براى تو بود

گر تو را با تو واگذاشتمى‌

لطف خويش از تو باز داشتمى‌

بهر گرگ و پلنگ خون آشام‌

طعمه چاشت مى‌شدى يا شام‌

خواهم كه بدانم من جانا تو چه خود دارى‌

باز از چه بر آشوبى باز از چه بيازارى‌

گفت اگر من گفتمى رمزى از آن‌

زهره تو آب گشتى آن زمان‌

گر تو را من گفتمى اوصافِ مار

ترس از جانت بر آوردى دمار