چنان كه در بيت ١٦٣٤ فرمود، توبه عنايتى است از پروردگار بنده را، و با دستورى اوست كه بنده چنين توفيقى مى‌يابد. پس بنده را نرسد كه به اميد توبه بر گناه چيزى شود كه اين چيرگى از تسويلات شيطان است. على (ع) فرمايد: «گناه را در ديده او مى‌آرايد (شيطان) تا خويش را بدان بيالايد كه بكن و از آن توبه نما و اگر امروز نشد فردا.) (نهج البلاغه، خطبه ٦٤)

از كجا آورده‌اند آن حُلّه‌ها		مِن كريمٍ مِن رَحيمٍ كُلّها

آن لطافتها نشانِ شاهدى است‌		آن نشان پاى مردِ عابدى است‌

آن شود شاد از نشان كو ديد شاه‌		چون نديد، او را نباشد انتباه‌

روح آن كس كو به هنگام الست‌		ديد رَبِّ خويش و شد بى‌خويش و مست‌

او شناسد بوى مى كو مى بخورد		چون نخورد او مى چه داند بوى كرد

ز آن كه حكمت همچو ناقه صاله است‌		همچو ذلّاله شهان را دالّه است‌

ب ١٦٦٠- ١٦٥٥ حُلّه: جامه نو. پوشاكى كه همه تن را بپوشاند، و در اينجا استعارت از گل و سبزه است.

مِن كَريمٍ ...: از بخشنده، از مهربان (خداى تعالى) همه آنها را (به دست آورده‌اند).

شاهد: اين كلمه در ادبيات فارسى به معنيهاى گوناگون به كار رفته است. در اينجا به قرينه لطافت به معنى: محبوب: معشوق، و مانند آن است و استعارت است از صنع بارى تعالى.

انتباه: آگاهى.

الست: مأخوذ است از آيه‌ «وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‌ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ: و هنگامى كه پروردگارت از فرزندان آدم از پشتهاى آنان فرزندانشان را بر آورد و آنان را بر خودشان گواه كرد آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند آرى گواهى داديم تا در روز رستاخيز نگوييد ما از اين بى‌خبر بوديم.» (اعراف، ١٧٢) بوى كردن ندانستن: چيزى در نيافتن، از حقيقت آگاه نشدن.

ناقه ضالَّه: شتر گمشده. مأخوذ است از حديث «الحِكمَةُ ضالَّةُ المُؤمِنِ فَخُذِ الحِكمَةَ وَ لَو مِن أهلِ النِّفاقِ: حكمت گمشده مؤمن است. حكمت را فرا گير هر چند از منافقان باشد.» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ٨٠)