شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٥ - آفت تأخير خيرات به فردا

ب ١٣٣٦- ١٣٣١ اين قيامت: ولى كامل كه با اشارت او جسم و اوصاف جسمانى درهم مى‌ريزد.

آن قيامت: رستاخيز.

زخم: كنايت از عذابهايى كه در آن روز براى گناهكار آماده است.

مَرهَم: از آن رو كه تصرف اين قيامت دل بيمار را شفا مى‌بخشد.

از زخم ايمن بودن: كنايت از ايمن بودن از عذاب قيامت.

مُحسِن: نيكو كار، كه در روز رستاخيز نامه عمل او سپيد است.

حَريف: همنشين.

گل رو: كنايت از زيبا، لطيف اندام. در اين بيت كنايت از آنان كه ظاهرى آراسته دارند.

خريف: پاييز، و استعارت است از همنشين بد كردار.

نمكلان: نمكزار.

چنان كه در سوره‌هايى چند از قرآن كريم (كهف، ٤٧؛ طور، ١٠؛ واقعه، ٥؛ حاقه، ١٤؛ معارج، ٩؛ مزمل، ١٤؛ مرسلات، ١٠؛ تكوير، ٣؛ قارعه، ٥) آمده يكى از نشانه‌هاى قيامت از هم پاشيدن كوههاست. روز رستاخيز روز حساب كردارهاست و كسانى از عذاب مى‌رهند كه در دوران زندگى نفس را كشته و از هواى آن پيروى نكرده‌اند.

چنان كه در قيامت كوهها درهم مى‌ريزد، آن كه در اين جهان با ارشاد اولياى حق كوههاى جسم را درهم ريخت و جان را از حبس آن آزاد كرد، چنان است كه به قيامت رسيده است.

٢١٤٠- ٢١٣٩/ ٤