شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٩ - گرفتار شدن باز ميان جغدان به ويرانه

اتصال با روح كلّى در طبيعت مى‌نهند.

حشر: جمع گروه.

وانمودن: نشان دادن.

مَحشر: محل گرد آمدن، و نيز روز قيامت.

شرح اين قيامت: يكى از معنيهاى قيامت ظهور انبيا و اولياست، چنان كه مولانا رسول ٦ را «صد قيامت» گويد.

٧٥٦، ٧٥١، ٧٥٠/ ٦ وجود كلّى، يا وجود بحث بسيط كه در اين بيتها از آن به «جان جان» تعبير شده است در جان جزئى اثر كرد. از اين تأثير و تأثر كه آن را به دميدن روح در مريم و حامله شدن او به عيسى همانند كرده است، جهانى ديگر زاده شد و از اين جهان، جهان ديگر و اين فنا و بقا مستمر است.

٤٤٤- ٤٤٢/ ٤ و اين بقاى پس از فنا را عارفان «قيامت كبرى» خوانند و بعضى الطامة الكبرى را بدان تفسير كرده‌اند.

ب ١١٨٧- ١١٨٥ يا رب: كنايت از خدا را خواندن و بدو استغاثت كردن.

دام دم: ظاهراً معنى مأخوذ است از آيه‌ «وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ: و گفت‌