شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٩ - مثل

ب ٧٧٢- ٧٦١ هستى: استعارت از خويشتن بينى كه مانع ديدن حق است.

كور بودن: استعارت از نديدن قدرت حق تعالى.

قدر: تفضيل قضاء است.

قضا: حكم كلى پروردگار است بدان چه شايسته وجود يافتن است، و «قدر» تفصيل آن احكام است و به وجود آمدن آن به تدريج.

سِبلَت: سبيل.

لا يزال: دائم، هميشگى، كه پيوسته ماند.

كارگاه لا يزال: عظمت پروردگار كه نابود شدنى نيست.

احتيال: حيلت به كار بردن.

مُعاف: مصون.

ظَنّ: گمان.

حِقد: كينه.

عدو: دشمن.

دست خاييدن: كنايت از رشك بردن و حسد ورزيدن.

آنان كه ديده واقع بين ندارند و خود را چيزى به حساب مى‌آرند، مى‌خواهند برابر قدرت خدا بايستند و قضاى او را به حيلت بر گردانند. فرعون قدرتى ظاهرى به دست‌