شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢١ - فروختن صوفيان بهيمه مسافر را جهت سماع

بنگر حشر مستان از دست بنه دستان‌

با رطل گران پيش آ با ضرب گران بر گو

نه حراره يادش آيد نه غزل‌

نه ده انگشتش بجنبد در عمل‌

خنده‌اى زد زن كه خه خه ريش بين‌

اين سفر گيرى و اين تشويش بين‌

گفت من خر را به تو بسپرده‌ام‌

من تو را بر خر مُوَكَّل كرده‌ام‌

از تو خواهم آن چه من دادم به تو

باز ده آن چه فرستادم به تو

گفت پيغمبر كه دستت هر چه برد

بايدش در عاقبت واپس سپرد

ور نه اى از سركشى راضى بدين‌

نك من و تو خانه قاضى دين‌

گفت من مغلوب بودم صوفيان‌

حمله آوردند و بودم بيم جان‌

تو جگربندى ميان گُربگان‌

اندر اندازى و جويى ز آن نشان‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)