شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٤ - خاريدن روستايى در تاريكى شير را به ظن آن كه گاو اوست

بود و به سوى ديگر رفت.

ب ٥١١- ٥٠١ پاره پاره شدن طور: مأخوذ است از آيه‌ فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى‌ صَعِقاً: پس چون پروردگارش بر كوه تجلّى كرد آن را خرد ساخت و موسى بيفتاد بى‌هش.» (اعراف، ١٤٣) لَو أنزَلنا: نگاه كنيد به: شرح بيت ٤٩٩/ ٢ احُد: كوهى است در شمال غربى مدينه كه غزوه معروف احد به سال سوم هجرت در نزديكى آن رخ داد. و در اينجا مطلق كوه مقصود است.

از پدر و مادر: نام خدا را به تقليد از آنان ياد گرفته‌اى نه آن كه خود خدا را بشناسى.

بى‌نشان: ناپيدا، ناآشكار. كنايت از خودى را رها كردن.

از لطف: لطيف بودن. كنايت از رها كردن صفتهاى جسمانى.

هاتف: (اسم فاعل) بانگ كننده كه آواز او بشنوند و او را نبينند.

(خاقانى) ايمان گاه تقليدى است و گاه تحقيقى است. آن چه جوينده به دل دريابد و بر ضمير