بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٩٢ - ولايت فقيه

شايانى برده است».

اگر كسى بگويد منظور از علما در اين روايت، ائمه معصومين : هستند، پاسخش اين است كه جملات ابتدايى روايت كه فرموده: كسى كه راه علم‌جويى بپيمايد راه بهشت را پيموده و ملائكه بال‌هاى خود را به احترام طالب علم فرود مى‌آورند و اهل آسمان‌ها و زمين براى خواهان علم طلب آمرزش مى‌كنند و...

مناسب با مقام شامخ امامان : نيست؛ چرا كه علم آنان علم لدنى و خدادادى است، از جمله: الْعُلَماءُ وَرَثَةُ الْأَنْبِياءِ از ديد فهم عرفى، چنين استنباط مى‌شود كه علما وارث انبيا هستند، نه وارث عنوان آنها،" نبأ" پس از اطلاق ارث، شامل تمام شئون انبيا به استثناى نبوت و ويژگى‌هاى الهى مانند عصمت خواهد شد؛ بنابراين، در نبود معصوم، فقيه جامع‌الشرايط داراى انواع ولايت‌ها نسبت به مردم است، و به تعبير روشن‌تر فقيه داراى ولايت مطلقه است.

٦- قالَ رَسُولُ‌اللَّهِ: الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ...[١].

در اين حديث آمده كه: فقها، امينان انبيا در جامعه انسانى هستند. امانت رسولان كه به دست فقيهان سپرده شده است، بدون شك همان ولايت و زعامت است، كه در سايه آن، براى تبليغ احكام الهى و تشكيل حكومت و دفع خطرات داخلى و خارجى، از حيثيت اسلام دستشان باز باشد، نشستن در خانه و جواب چند مسئله عوام‌الناس را دادن، كسى را امين انبيا نمى‌كند.

و اگر منظور از امانت، امت باشد، باز حفظ مسئوليت امت، از طريق تبليغ دين و دفع دشمنان از سر ملت، معنا مى‌دهد و در نتيجه بايد بر اساس اين روايت به طور قاطع گفت:

ولايت مطلقه براى فقها ثابت است؛ زيرا امين بودن بر يكى از موضوعات‌

[١] -/ كافى: ١/ ٢٦، حديث ٥؛ بحارالانوار: ٢/ ٣٦، باب ٩، حديث ٣٨.