بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٤٦ - رعايت حق قرآن

١- قرائت قرآن ٢- فهم قرآن ٣- عمل به قرآن.

و اين سه وظيفه از آيه ١٢١ سوره بقره و آياتى مشابه آن به طور صريح استفاده مى‌شود:

«الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ»[١].

«كسانى كه كتاب [آسمانى‌] به آنان داده‌ايم، آن را به طورى كه شايسته آن است [با تدبّر و به قصد عمل كردن‌] مى‌خوانند؛ آنانند كه به آن ايمان مى‌آورند و كسانى كه به آن كفر مى‌ورزند آنانند كه زيانكارند».

راغب اصفهانى، كه مورد توجه تمام علماى اسلام از تمام فرقه‌ها است، در كتاب پرقيمت «مفردات» در لغت «تلو» آياتى را ذكر مى‌كند كه از آن آيات لزوم قرائت و وجوب فهم استفاده مى‌شود.

تلاوت عامل ايمان، تحقق اعتقاد پاك در قلب، اخلاق حسنه در نفس و عمل صالح در اعضاى آدمى است.

تلاوت كننده قرآن به چهار بهره فوق العاده خواهد رسيد:

١- عزّت بى‌ذلّت ٢- غناى بى فقر ٣- علم بى جهل ٤- حيات بى موت كه شرح هر يك جزوه‌اى جدا مى‌طلبد و اين همه در كلمه «فلاح» و مشتقات آن نهفته است.

از هنگام نزول اولين آيه كه در لحظه اول بعثت بود، تا ولادت حضرت حجة بن الحسن العسكرى عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف دويست و شصت و هشت سال مى‌شود، در اين دوران رسول خدا و ائمه بزرگوار : در بين مردم بودند و همت آنان مصروف زمينه سازى براى قرائت، فهم و عمل به كتاب خدا شد، كه اگر اين‌

[١] - بقره( ٢): ١٢١.