بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٧٤ - بركات اخلاق

[به خاطر لجاجت و عنادشان‌] آنچه انجام مى‌دادند، آراسته شد [تا گمان كنند اعمالى را كه انجام مى‌دهند نيكوست».

معيار و ميزان الهى‌

آرى! به فرموده قرآن، كه معيار و ميزان الهى براى تشخيص حق از باطل است، حسنات اخلاقى در زندگى بشر، همچون چراغ فروزان، فرا راه آدمى است، و دارندگان اين نور، براى مردم منبعى از خير و موجودى پربركت‌اند.

فاقدين اخلاق حسنه، در حقيقت محروم از روشنايى لازم‌اند، و از كسى كه محروم از نور است جز شر و پليدى، ظلم و تجاوز، خيانت و ناجوانمردى توقع نمى‌رود.

بركات اخلاق‌

تنها برنامه‌اى كه روابط انسان را با ساير انسان‌ها، بر اساس حق و عدل بر پا مى‌كند «اخلاق» است، و كسى‌كه از حسنات اخلاقى دور مانده، دچار ظلمت و تاريكى است و هرگز نخواهد توانست با مردم به نيكى زندگى كند.

شما از روان آلوده به رذايل و انسان دچار ظلمت و از مردم فرورفته در جهل، جز زيان و ضرر چه توقعى داريد؟.

نمى‌توان باور كرد كه انسان فاقد اخلاق، شر و زيان نداشته باشد. تجربه نشان داده كه بيشترين درصد مظالم بشر و تجاوزات و جناياتش، معلول نبود حسنات اخلاقى در وجود اوست.

چگونه مى‌توان قبول كرد كسى‌كه خود را از آلودگى‌ها پاك نكرده در روابط و برخوردهايش جانب حق را رعايت كند؟

همچنان كه انسان فاقد ايمان، متجاوز به حق است، انسان فاقد اخلاق هم‌