بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥٨٦ - روزه

روزه‌

تمام افراد بشر، در آرزوى سعادت جاودانى هستند؛ اما عده‌اى از راه آن منحرف شده و راهى را كه به سوى فنا و بدبختى است انتخاب كرده‌اند و در درياى غفلت غوطه‌ورند. اينان نمى‌دانند كه خوشبختى و بدبختى در نهاد همه كس از روى اختيار نهفته شده است، هر كس مى‌تواند به وسيله غفلت، دروغ، ريا، تقلب، ناپاكى و فساد، خود را گرفتار طوفان بدبختى گرداند؛ اما خوشبختى گنجى است كه بدون رنج ميسر نمى‌شود و چون آهوى وحشى است كه به اندك غفلتى از آغوش آدمى فرار مى‌كند.

كسانى كه اوقات گرانبهاى خود را بيهوده بگذرانند، كسانى كه هزاران كار زشت از آنها سرزند، ناگفته واضح است كه چون كرم ابريشم تار بدبختى را به دور خود مى‌تنند. عجيب اينجاست كه آن هنگام كه خود را در دام بلا گرفتار ديدند از روزگار شاكى و از ديگران ناراضى مى‌شوند و گناه خود را به گردن ديگران مى‌نهند، نمى‌دانند كه از ماست كه برماست!!

براى شكستن حصار فساد و بدبختى، خداى متعال مقرر فرموده كه از دوازده ماه سال، افراد مسلمان، يك ماه آن را روزه بگيرند تا يكى از درهاى خوشبختى به روى آنها بازگردد.

كسانى كه معناى رمضان و حوادث و خصايص آنرا خوب درك كرده‌اند، يك نوع الهام جان‌بخشى از آن مى‌گيرند كه عبارت از نقطه آغاز يك آهنگ سفر روحانى است.

در اين ماه مؤمن، خود را از زندگانى تاريك مادى خلاصى داده و قدم به دايره يك زندگى روشن مى‌گذارد.

از تيره‌گى‌ها و اندوه دنيا فارغ شده و به لذتى سرگرم مى‌شود كه در آن هيچ دردى را احساس نمى‌كند. هر روز خود را با عبارت: «خدايا براى تو و به فرمان‌