بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥١٨ - خسارات دو جنگ خانمانسوز

جنگ جهانى دوم است كه به مدت ١٤ سال هر روز و شب پشت سر هم بمب فرو بريزند.

در دنياى كنونى، هزينه ساختن يك هواپيماى بمب‌افكن «پرتوتيپ» با لوازم آن، مساوى با مزد ٢٥٠ هزار آموزگار در يك سال، ساختن سى دانشكده علوم كه هر كدام ١٠٠٠ دانشجو داشته باشد، ٧٥ بيمارستان ١٠ تختخوابى با تمام تجهيزات و ٥٠٠٠ هزار تراكتور است.

اين همه بدبختى مولود اين است كه مدنيت قائم به علم تنها، نتوانسته جنبه روحى و اخلاقى بشر را اصلاح كند. تمدن فعلى، تمام قدرت خود را در ترقى و تعالى جنبه مادى صرف نموده، و هر قدر اين جنبه تقويت شود، انحطاط اخلاق و ضعف روحى بشر بيشتر خواهد شد.

احدى منكر نيست كه براى آبادى جهان، ماديات نيز ضرورت دارد؛ ولى ضرورى بودن امور مادى ايجاب نمى‌كند كه از تقويت جنبه اخلاقى غفلت نمود. اين را بايد دانست كه مدنيت صحيح و مفيد آن است كه رمز حيات را آشكار سازد، و تنها قوه‌اى كه مى‌تواند رمز واقعى حيات انسانى را آشكار كند «اسلام» است؛ دينى كه دستوراتش با فطرت هر بشرى سازگار و او را بسوى خالق جهان راهنمايى مى‌كند.

همين عامل قوى است كه مى‌تواند سعادت انسان را تأمين نمايد، و مدنيتى به وجود آورد كه متكى بر فضايل اخلاقى باشد. بشر در زندگى مدنى خود محتاج علم، اخلاق، عدل، انصاف، برابرى، برادرى، درستى، راستى، عفت، رحم، مروت، امنيت، شجاعت، غيرت و حقيقت است، تا در سايه اين عوامل بتواند به سوى كمال مطلوب خود پيش رود. اين عوامل كه در رأس آن علم است، جز در تعاليم اسلام يافت نمى‌شود، علمى كه توأم با ايمان صحيح بشر، داراى منافع غير قابل توصيفى خواهد بود.