بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٥١٢ - آثار شوم اعتقادات باطل

برنامه زندگى پيدا كرد. بنابراين علت اشتباه آن مردمى كه دين را مخالف با دانش مى‌دانند، فرق نگذاشتن بين دين غلط و دين حق است.

آثار شوم اعتقادات باطل‌

اين اقتضاى فلسفه عالى آفرينش است كه آفريننده جهان بر اساس علمى كه به سرنوشت مخلوقات و بندگانش دارد انسان را چنان آفريده كه همواره بايد ميان دو نيرو قرار گيرد: يكى از اين دو نيرو بشر را با ابزار شهوت و غضب به سوى بدى مى‌كشد و در اين وادى گاهى چنان افراط مى‌كند كه هتك ناموس، ربودن حقوق ديگران و آدمكشى، به نظرش كارهايى مباح جلوه مى‌كند.

نيروى ديگر: اين كه با رهبرى عقل، هدايت و پايدارى را از گمراهى و لغزش باز مى‌شناسد، كه آدمى را به نيكى سوق مى‌دهد؛ يعنى او را به جانب دادگرى، مساوات، مهر، بخشش، دستگيرى از ناتوان، فريادرسى درماندگان و بالاخره گرداندن چرخ اجتماع به سوى موجبات رستگارى فرا مى‌خواند.

بشر بين اين دو نيرو قرار گرفته است؛ ولى همين كه چشمش به زرق و برق دنياى پر تجمل مادى افتاد، و تحت تأثير شهوات قرار گرفت بدى را مى‌پذيرد، يا بدان تمايلى پيدا مى‌كند. خدا در قرآن مجيد از اين مرحله خبر داده مى‌فرمايد:

«ضمير انسان پيوسته به گناه فرمان مى‌دهد؛ مگر آن كه پروردگارم ترحم كند».

«قسم به روزگار! انسان زيان كار است، مگر كسانى كه مؤمن و كار شايسته انجام مى‌دهند»[١].

بنابراين، هرگاه انسان را تنها بگذاريم، قطعاً در كشاكش اين دو نيرو هضم‌

[١] -« إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ»[ يوسف( ١٢): ٥٣]« وَ الْعَصْرِ* إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ* إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ[ عصر( ١٠٣) ١- ٣].