بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٤٣٤ - اوصاف رسول خدا

حقيقت نبوت به رسالت برانگيخت با علامات مشهور، و ولادت كريمانه».

قرآن مجيد از وجود مقدس وى به عنوان‌ «رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ» يادكرده، و اين نشانه عظمت روح، قلب و نفسى است كه در ساير موجودات ذى شعور هستى نمونه ندارد:

«وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ»[١].

«و تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم».

قرآن كريم از آن منبع فيض، تعبير به رؤوف و رحيم فرموده و اين نشان دهنده اين معناست كه آن حضرت تجلى‌گاه اسماء صفات حق است:

«حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ»[٢].

«اشتياق شديدى به [هدايتِ‌] شما دارد، و نسبت به مؤمنان رئوف و مهربان است».

خداى متعال در قرآن مجيد، اطاعت از او را اطاعت از خود دانسته، و اين علامت و نشانه عظمت، جلال و مقام معنوى آن منبع كرامت است:

«مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ»[٣].

«هر كه از پيامبر اطاعت كند، در حقيقت از خدا اطاعت كرده».

حضرت حق در كتاب مجيدش، بيعت با او را بيعت خود دانسته، تا بدين صورت حقيقت ذاتى او را به بندگانش بنماياند:

[١] -/ انبياء( ٢١): ١٠٧.

[٢] -/ توبه( ٩): ١٢٨.

[٣] -/ نساء( ٤): ٨٠.