بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٣٩٠ - قاضى و قضاوت در اسلام
با توجه به اين روايات منصب قضا كه از اعظم منصبهاست، و در رابطه با جان، آبرو و مال مردم است، فقط بايد به اهلش واگذار شود و جداً كسى كه اهليت قضاوت را ندارد، به هيچ عنوان نبايد تن به قبول اين برنامه دهد.
امام على بن ابيطالب ٧ به شُريح قاضى فرمودند:
يا شُرَيْحُ قَدْ جَلَسْتَ مَجْلِساً لايَجْلِسُهُ الّا نَبِىُّ أوْ وَصِىُّ نَبِىٍّ أوْ شَقِىُ[١].
«اى شريح جائى نشستهاى كه در آن جايگاه جز پيامبر يا وصى او يا شقى نمىنشيند»!!
امام ششم فرمود:
اتْقُوا الْحُكُومَةَ فَانَّ الْحُكُومَةَ انَّما هِىَ لِلْامامِ الْعالِمِ بِالْقَضاءِ الْعادِلِ فِى الْمُسْلِمينَ، كَنَبِىٍّ اوْ وَصِىِّ نَبِىٍ[٢].
«از قضاوت بپرهيزيد كه آن مخصوص پيشواى آگاه به موارد قضا و عادل مسلمين است، مانند پيامبر يا جانشين او».
پيامبر بزرگ اسلام اين مقام را آن چنان خطرناك مىداند كه در بيانى چنين هشدار مىدهد:
مَنْ جُعِلَ قاضِياً فَقَدْ ذُبِحَ بِغَيْرِ سِكِّينٍ[٣].
«قبول منصب قضا بريدن سر خود بدون كارد است».
[١] - كافى: ٧/ ٤٠٦، باب ان الحكومة انما هى للامام، حديث ٢؛ وسائل الشيعه: ٢٧/ ١٧، باب انه لا يجوز لاحدٍ ان يحكم، حديث ٣٣٠٩١.
[٢] - كافى: ٧/ ٤٠٦، باب ان الحكومة انما هى للامام، حديث ١؛ وسائل الشيعه: ٢٧/ ١٧، باب انه لايجوز لاحد ان يحكم، حديث ٣٣٠٩٢.
[٣] - وسائل الشيعه: ٢٧/ ١٩، باب انه لا يجوز لا حد ان يحكم، حديث ٣٣٠٩٧؛ عوالى اللآلى: ٢/ ٣٤٢، باب القضاء و حديث ٣.