بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٣٢ - تزكيه در نگاه قرآن

آثار شوم هوسرانى‌

اما اگر عقل را از دريافت حقايق تنها بگذارد و ميدان حيات را مركز تاخت و تاز نفس قرار بدهد، به طور طبيعى نفس، او را با سر سختى غير قابل توصيف، به بدى‌ها امر كرده و براى ارضاى خود، با كمك ساير اعضا و جوارح دست به ننگين‌ترين عمل زده و از انسان درنده‌خويى عجيب و متجاوزى خطرناك و غارتگرى بى‌نظير و ظالمى خانمان‌برانداز و آلوده‌اى پست و مفسدى پليد و محاربى شرور و گنهكار و متخلّفى درنده‌خو خواهد ساخت كه به تعبير قرآن از حيوان نيز پست‌تر مى‌شود.

تزكيه در نگاه قرآن‌

چه نيكوست كه در اين مسئله به بيان پروردگار بزرگ عالم در قرآن مجيد توجه كنيد:

«وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها* وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها* وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها* وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها* وَ السَّماءِ وَ ما بَناها* وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها* وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها* فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها* قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها* وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها»[١].

«سوگند به خورشيد و گسترش روشنى‌اش، و به ماه هنگامى كه از پى آن برآيد، و به روزچون خورشيد را به خوبى آشكار كند، و به شب هنگامى كه خورشيد را فرو پوشد، و به آسمان و آنكه آن را بنا كرد، و به زمين و آنكه آن را گستراند، و به نفس و آنكه آن را درست و نيكو نمود، پس بزه‌كارى و پرهيزكارى‌اش را به او الهام كرد. بى‌ترديد كسى كه نفس را [از آلودگى پاك‌

[١] - شمس( ٩١): ١- ١٠.