بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٢٧٢ - انسان قرن بيستم

آواره مى‌گردند، و هزاران تن ديگر نيز يا مجروح يا معلول و يا كشته مى‌شوند، و بار ديگر بر تعداد قربانيان آمار ديگرى افزوده مى‌شود كه شماره آن از چند ده ميليون مى‌گذرد، و آن هم به خاطر چند جمله‌اى است كه در موافقتنامه (موافقتنامه صلح آمريكا، هند و چين) بر سر آن اختلاف است. درست است كه طرف مقابل نيز در عمليات تعرضى خود، خشونت نشان مى‌دهد؛ اما اين خشونت نمى‌تواند ما را از وظيفه‌اى كه در برابر كاهش سطح خشونت جنگ نسبت به غير نظاميان داريم معاف نمايد.

مردم آمريكا اين انتظار را از دولت خودشان دارند، با اين وجود از سال ١٩٦٥ تاكنون كشور آمريكا ٥/ ٧ ميليون تن بمب بر سر مردم «هند» و «چين» فرو ريخته است كه قسمت عمده آن طى چهار سال حكومت «نيكسون» بوده است.

اين مقدار بمب، يازده برابر مقدارى است كه ما بر سر مردم «كره» فرو ريخته‌ايم و سه برابر، بيشتر از ميزانى است كه طى جنگ دوم جهانى به كار برده شده است.

دست كم يك ميليون تن بمب، از ماه ژانويه سال گذشته به بعد، در هند و چين به كار برده شده است.

هرگز نمى‌توان قبول كرد، آنچنان كه فرماندهان نظامى ما مى‌گويند، اين بمباران‌ها به مردم غير نظامى اثر چندانى نداشته باشد. مشكلاتى كه براى مردم هند و چين بار آورده‌ايم، تا سال‌هاى سال برايشان كافى است، اما در سال ١٩٧٢ مردم «هر دو پاره» و «ويتنام» صرف‌نظر از «لائوس» و «كامبوج» شديدترين ضربات جنگ را تحمل كرده‌اند، در كامبوج و لائوس هم ضايعات جنگ رو به افزايش است.

در ويتنام شمالى با توپخانه و بمب‌هاى ما، تنها سلاح مرگ و ويرانى است كه ده‌ها هزار تن از غير نظاميان كشته يا مجروح شده‌اند.

ويتنام جنوبى هم از اين بلاها بركنار نبوده است، نزديك به دو ميليون آواره‌