بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ٢١٢ - بتپرستى و پايهگذاران آن

بت‌پرستى و پايه‌گذاران آن‌

طايفه عدنانى ابتدا پيرو آيين حنيف ابراهيم ٧ بودند؛ ولى كم‌كم با پيش آمدن حوادث ناگوار، وضع آنان تغيير كرد و زمينه بت‌پرستى براى آنان فراهم آمد. پس از پيش آمدن آن حوادث، بت‌پرستى، مذهب رسمى عربستان شد.

عده‌اى از تاريخ‌نويسان، پايه‌گذار بت‌پرستى را در حجاز «عمر وبن لحى» دانسته و مى‌نويسند: وى سفرى به «شام» رفت و از آنجا به «مآب» و از آنجا به «لقاء» آمد. در آنجا جمعى از طايفه «عمالقه» را ديد كه بت مى‌پرستيدند، وقتى از آنان در اطراف خاصيت بت سئوال كرد گفتند: اين بت‌ها ما را يارى مى‌كنند و براى ما باران مى‌آورند، او نيز از آنان تقاضاى بتى كرد و آنان «هبل» را به وى دادند، آن را به مكه آورد و مردم را به پرستش آن تشويق كرد[١].

كم‌كم دامنه بت‌پرستى توسعه يافت، تا حدى كه بُت‌هايى به شكل حيوانات، گياهان، انسان، فرشته، جن و ستارگان ساخته شد و حتى بعضى از جمادات هم مورد پرستش قرار گرفتند.

رواج بت‌پرستى در عربستان به جايى رسيد كه هر خانواده‌اى براى خود بت جداگانه‌اى انتخاب كرد، و هنگام سفر با آخرين كسى كه وداع مى‌كرد بت بود و در بازگشت از سفر قبل از ملاقات با اهل خانه به ديدن و زيارت بت خود مى‌شتافت‌[٢].

شرح مذاهب ساختگى عربستان احتياج به تأليف جداگانه‌اى دارد؛ زيرا در آن سرزمين پس از رواج بت‌پرستى، هر خانواده‌اى داراى مرام جداگانه‌اى بود.

تعدد خدايان در عربستان عجيب و غريب بود، به همين سبب افكار و آراء

[١] - سيره ابن هشام: ١، ٧٩.

[٢] - همان: ٨٥.