بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٧٦ - حق و تبيان

مِلك، ثابت و مستقر، و آنچه مقابل باطل است.

٢- حق يكى از نام‌هاى خداست؛ چون وجود او ثابت و مستقر و فناناپذير و سزاوار اطلاق هستى است.

٣- از آنجا كه آيات و قوانين قرآن، و مواعظ و اندرزها و احكامش ابدى، ثابت، مستقر و غير قابل تغيير است، از آن تعبير به حق شده است.

قرآن در اين زمينه مى‌فرمايد:

«نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ»[١].

«اين كتاب را تدريجاً به حق و راستى بر تو نازل كرد، كه تصديق كننده كتاب‌هاى پيش از خود است؛ و تورات و انجيل را».

«تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ»[٢].

«اين [داستان‌ها و حادثه‌هاى واقعى‌] نشانه‌هاى [توحيد، ربوبيّت و قدرت‌] خداست كه به حقّ و راستى بر تو مى‌خوانيم».

و نيز از آنجا كه قرآن بيان‌كننده تمام خواسته‌هاى الهى، و روشن كننده وضع خلقت، و بيان حيات امم قبل، و نشان دهنده زندگى پاك انبياست، و نيز مبيّن حلال و حرام خدا، و مسائل عالى اخلاقى است، از او تعبير به «تبيان» شده است. آياتى كه لفظ تبيان در آن به كار رفته در قسمت‌هاى قبل به آن اشاره شده است.

[١] - آل عمران( ٣): ٣.

[٢] - بقره( ٢): ٢٥٢.