بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٧٢ - خلقت و هدايت

«شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ..»[١].

«ماه رمضان كه قرآن در آن نازل شده، راهنماى مردم است..».

«هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ»[٢].

«اين [قرآن‌] براى مردم، بيانگر [حوادث و واقعيات‌] و براى پرهيزكاران سراسر هدايت و اندرز است».

«تِلْكَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ كِتابٍ مُبِينٍ* هُدىً وَ بُشْرى‌ لِلْمُؤْمِنِينَ»[٣].

«اين آيات [باعظمت‌] قرآن و كتابى روشنگر است،* [كه سراسر] هدايت‌كننده [انسان‌ها] و براى مؤمنان مژده‌دهنده است»..

خلقت و هدايت‌

در هر موجودى دو مسئله اساسى وجود دارد: يكى خلقت و ديگر هدايت.

هيچ موجودى پس از خلقت واگذار به خود نمى‌شود؛ زيرا در واگذاشته شدن به خود، علاوه بر اين كه ادامه حيات برايش ممكن نخواهد بود، وجودش منبع فساد و افساد خواهد گشت، و در نتيجه به نظام هستى ضربه وارد خواهد آمد.

اين اراده مسلّم اوست كه به دنبال آفرينش هر موجودى، او را به مسيرى كه متناسب با اوست هدايت كند:

«رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌»[٤].

«گفت: پروردگار ما كسى است كه به هر موجودى، آفرينش [ويژه‌] او را

[١] - بقره( ٢): ١٨٥.

[٢] - آل عمران( ٣): ١٣٨.

[٣] - نمل( ٢٧): ١- ٢.

[٤] - طه( ٢٠): ٥٠.