بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٥٨ - حفظ در برابر تحريف

«إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ»[١].

«بيم دادنت فقط براى كسى ثمربخش است كه از قرآن پيروى كند و در نهان از خداى رحمان بترسد، پس او را به آمرزش و پاداشى نيكو و باارزش مژده ده».

«ص وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ»[٢].

«ص، سوگند به قرآن كه مشتمل بر ذكر [حقايق، معارف، مطالب اخلاقى و اجتماعى و احكام حلال و حرام‌] است».

«وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ»[٣].

«و مسلماً [اين‌] قرآن براى تو و قوم تو مايه تذكر [و شرف و عزت‌] است، و به زودى [درباره آن‌] بازخواست خواهيد شد».

«وَ ما هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ»[٤].

«در حالى كه قرآن جز مايه تذكر و پند براى جهانيان نيست».

قرآن به اعتبار اين كه پند و حكمت، اندرز و نصيحت، حلال و حرام، و مسائل فردى، اجتماعى، و خانوادگى را ياد مى‌دهد ذكر است.

قرآن از آنجا كه يادآور تمام برنامه‌هاى انبيا، و اوصاف عاشقان، و صفات عارفان، و نوع برخورد نيك و بد با مرگ و برزخ و قيامت، و حساب و كتاب و بهشت و جهنم و رضايت و خوشنودى، و سخط و غضب حق است ذكر است،

[١] - يس( ٣٦): ١١.

[٢] - ص( ٣٨): ١.

[٣] - زخرف( ٤٣): ٤٤.

[٤] - قلم( ٦٨): ٥٢.