بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١٥٣ - نورى بر تارك حيات

درك صفت آن برساند، هر كه را در معرض هلاك است نجات بخشد و آزاد كند»[١].

از نبى اكرم ٦ نقل شده:

«من اوّل كسى هستم كه در قيامت بر عزيز جبار وارد مى‌شوم و قرآن در حالى كه اهل بيتم با من هستند، و آنگاه امّتم، سپس از امت سؤال مى‌كنم با قرآن و اهل بيت من چه كرديد؟!!»[٢] اميرمؤمنان ٧ در نهج البلاغه درباره قرآن مى‌فرمايد:

«... سپس قرآن را بر پيامبر فرو فرستاد، قرآن نورى است كه قنديل‌هاى آن خاموش نمى‌شود، و چراغى است كه افروختگى آن فرو نمى‌نشيند، و دريايى است كه عمق آن پيدا نيست، و راهى است كه سير در آن گمراهى ندارد، و شعاعى است فروزنده كه روشنى آن خاموش نمى‌گردد، و فاروق بين حق و باطل است كه دليل آن از قوّت نمى‌افتد، بنايى است كه پايه‌هاى آن ويران نمى‌شود، بهبود دهنده‌اى است كه بر هيچ بيمارى در برابر آن خوف و بيمى نيست، ارجمندى است كه يارى كنندگان آن شكست نمى‌خورند، و حقّى است كه مددكاران آن مغلوب نمى‌شوند، قرآن معدن ايمان و سرچشمه آن، و چشمه‌هاى علم و درياهاى آن، و بستان‌هاى دادگسترى و حوض‌هاى آن و سنگ‌هاى اسلام و پايه آن، و بيابان‌هاى حق و دشت‌هاى هموار آن است، و دريايى است كه آب برندگان آن را خالى نمى‌كنند، و چشمه‌هايى است كه هر چه از آن آب بكشند كم نمى‌شود، آبشخورهايى است كه واردين از آن‌

[١] - كافى: ٢/ ٥٩٨، باب فضل القرآن، حديث ٢؛ وسائل الشيعه: ٦/ ١٧١، باب ٣، حديث ٧٦٥٧.

[٢] - كافى: ٢/ ٦٠٠، كتاب فضل القرآن، حديث ٤؛ وسائل الشيعه: ٦/ ١٧٠، حديث ٧٦٥٣.