بر بال انديشه - انصاريان، شيخ حسين - الصفحة ١١٢ - رواياتى در باب زبان

١٢- فاش كردن اسرار مردم.

١٣- وعده دروغ.

١٤- دروغ.

١٥- غيبت.

١٦- سخن چينى و نمامى.

١٧- دو زبانه بودن.

١٨- تعريف و تمجيد و مدح بى‌جا يا تملق گويى.

١٩- سئوال بى مورد.

٢٠- تهمت.

رواياتى در باب زبان‌

پس از ذكر فهرست موارد بيست‌گانه فوق اينك به چند روايت توجه كنيد:

از امير مؤمنان ٧ نقل شده است كه فرمود:

«در انسان ده خصلت است كه زبان آن را آشكار مى‌كند:

١- شاهدى است كه از درون خبر مى‌دهد. ٢- حاكمى است كه به دعواها فيصله مى‌دهد. ٣- ناطقى است كه به وسيله آن پاسخ داده مى‌شود. ٤- واسطه‌اى است كه با آن مشكلى برطرف مى‌شود. ٥- توصيف‌كننده‌اى است كه با آن اشياء شناخته مى‌شوند. ٦- فرماندهى است كه به نيكى فرمان مى‌دهد. ٧- اندرزگويى است كه از زشتى بازمى‌دارد. ٨- تسليت دهنده‌اى است كه غم‌ها را تسكين مى‌دهد. ٩- حاضرى است كه به وسيله آن كينه‌ها برطرف مى‌شود.

١٠- دلربايى است كه گوش‌ها به وسيله آن لذت مى‌برد»[١].

[١] - كافى: ٨/ ٢٠، خطبة لأميرالمؤمنين ٧، حديث ٤؛ تحف العقول: ٩٢؛ بحار الانوار: ٧٤/ ٢٨٢، باب ١٤ حديث ١.