ابن طاوس عليه الرّحمة گويد كه: بسيارى از فضيلتهاى اين دعا روايت شده است كه براى اختصار از نقل آنها خوددارى كردم از آن جهت كه مقصود ذكر اصل دعا است و آن اين است:

ابتدا مى‌كنم بنام خداى بخشنده مهربان ابتدا مى‌نمايم به نام خدا و ابتدا به نام او كه ابتدا كرده شده است پروردگار آخرت و دنياست نيست منتهائى براى او و نه آخرى، پروردگار زمين و آسمانهاى بلند است بسيار بخشنده است بر عرش مستولى و قادر است براى اوست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است و آنچه ميان آن هر دو است و آنچه در زير زمين است [و اگر سخن را آشكار كنى او پنهان و نهان را مى‌داند] خدا بزرگ است نعمتهاى او هميشگى است بخششهاى او غلبه‌كننده بر دشمنان است [مهربان است به آفريده‌هايش‌] به روزى دادن خود شناخته شده است،[٢] به احسان خود عادل است در حكم نمودن خود داناست، در پادشاهى خود بسيار بخشنده مهربان است، رحم‌كننده رحم‌كنندگان است‌[٣] داناى دانايان است، صاحب پيغمبران است، آمرزنده آمرزندگان است، تواناست بر آنچه مى‌خواهد، منزّه است خداى پادشاه يگانه ستايش كرده شده صاحب عرش شريف و بلندكننده است مر آنچه را كه خواهد پروردگار پرندگان است و سبب برانگيزنده‌[٤] سبب‌هاست و پيش پيشينيان است و روزى دهنده روزيهاست و آفريننده آفريده‌شدگان است، تواناست بر آنچه مى‌خواهد، مهيّا سازنده مقدورات است و غلبه‌كننده غلبه‌كنندگان است و حكم‌كننده به عدل است در روز حشر، خداى خدايان‌[٥]

[١] -دعاى مشهور به دعاء قدح

[٢] -يا آن كه شناخته شده است به علم به چيزهاى خرد و باريك و به آفريدن آنها كه فهمها عاجزند از ادراك آنها چنانچه در بعضى احاديث تفسير شده است.

[٣] -اشاره است به حديث كه وارد شده كه« ارحم ترحم» يعنى رحم كن تو تا آن كه رحم نمايد خداى تعالى تو را. و اللَّه يعلم

[٤] -سبب هر آن چيزى است كه وسيله شود رسيدن به مطلوب را.

[٥] -يعنى خداى و صاحب است جماعتى را كه مردمان ايشان را خدايان خود مى‌دانند در دنيا و كمال تملّق و افتادگى و خضوع و خوارى مى‌نمايند از براى ايشان و آنها را رزّاق مى‌دانند و يا آن كه خداى و صاحب است آن چيزهائى را كه مشركان مى‌پرستند و شريك خداى قرار مى‌دهند مثل بتان و فرعون و نمرود و غير آنها و معنى اوّل ظاهرتر است.

و اللَّه يعلم