آن حضرت فرمودند: بدرستى كه خداى تعالى «مقلّب القلوب و الأبصار» است و ليكن تو در اين دعا چنين مگو، بلكه به نحوى بگوى كه به تو تعليم مى‌كنم. بگوى: «يا مقلّب القلوب ثبّت قلبي على دينك».

ابن طاوس گويد كه وجه منع نمودن آن حضرت از گفتن كلمه «و الأبصار» در اين دعا آن است كه برگردانيدن دلها و چشمها چنانچه در آيه شريفه است مخصوص بر روز قيامت است كه از بسيارى هول و ترس در آن روز دلها امرى را نمى‌فهمند و چشمها چيزى را نمى‌بينند و در زمان غيبت ترسى نمى‌باشد مگر از نفهميدن دلها و بدى اعتقادها، نه آنكه از نديدن چشمها بترسند.

١٠- ابن طاوس گويد كه در خواب كسى را ديدم كه به من دعائى را تعليم نمود كه صلاحيّت دارد آنكه در زمان غيبت خوانده شود و آن اين است:

اى كسى كه زيادتر و بلندتر گردانيد مرتبه ابراهيم و آل يعقوب را بر عالميان به اختيار خود و آشكار نمود در عالم آسمانها و زمينها عزّت و غلبه بسيارى قدرت خود را و سپرده است به حضرت محمّد كه رحمت فرستد خدا بر او و بر آل او و به اهل خانه او علمهاى غريب پنهان در نزد خود را رحمت فرست بر محمّد و بر آل او و بگردان مرا از جمله مددكاران دليل خودت‌[٤] بر بندگان تو و از جمله يارى‌كنندگان او.

١١- در كتاب تعبير الرّؤيا براى محمّد بن يعقوب كلينى اين عبارت مذكور است كه روايت نموده است احمد از وشّاء از حضرت ابى الحسن امام رضا ٧ كه فرمودند: در خواب پدر خود را ديدم كه فرمودند: اى پسر من هر گاه در شدّت و سختى وارد شوى، پس تو اين دو كلمه را بسيار بگو:

[١] -يعنى اى تغيير دهنده و برگرداننده دلها از فهم و شعور و اعتقاد حق به سوى نادانى و غباوت و اعتقاد باطل تغيير مده دل مرا بلكه اعتقاد مرا و رأى مرا بر دين حقّ تو ثابت گردان و يا آنكه اى تغيير دهنده دلها از حالى به حالى برگردان حال مرا و ثابت گردان مرا در دين خود. و اللَّه يعلم

[٢] -يعنى اراده و رأى‌ها

[٣] -يعنى و كلمه« و الابصار» را نيز اضافه كنم و آن را داخل نمايم زيرا كه در آيه كريمه چنين است كه« يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ» يعنى:« روزى كه از بسيارى ترس و شدّت خوف تغيير مى‌يابند و بر مى‌گردند دلها و چشمها». يعنى از حيرت بسيار دلهاى ايشان چيزى را نمى‌فهمد و چشمهاى ايشان جايى را نمى‌بيند- و اللَّه يعلم-. و ممكن است كه بگوئيم كه ذكر« و الابصار» در آيه شريفه جهت دلالت كردن بر زيادتى مبالغه و ترقّى از اسفل به اعلى است. زيرا كه خداى تعالى خبر داده‌اند به اين كه در روز قيامت از شدّت خوف و بسيارى حيرت تغيير مى‌يابد و بر مى‌گردد دلها به نفهميدن چيزها و چشمها به نديدن جايها، و اين دلالت مى‌كند بر آنكه در آن روز هول به مرتبه‌اى رسيده است كه چشمها با وجود آنكه شأن آنها و لازم آنها ديدن جايها را است مع هذا از بسيارى ترس جايها را نمى‌بينند. و اين فايده مبالغه در دعا فهميده نمى‌شود كه« و الابصار» داخل شود زيرا كه اوّلا راه حقّ ديده مى‌شود و بعد از آن فهميده مى‌شود و اعتقاد به آن مى‌كنند نه به عكس پس فايده ترقى از اسفل به اعلى متصوّر نيست و اين توجيه بنا بر معناى ثانى است كه در« يا مقلّب القلوب» در حاشيه سابق ذكر كرده شده است. و اللَّه يعلم

[٤] -مراد از حجت حضرت قائم آل محمد صاحب الامر : است.