محافظت محكم خود را و نگاهدار مرا به پوشش نگاهدارنده خود و بپوشان به من لباس سلامتى از جانب خود را كه فايده دهنده است و راست كن گفتار مرا و كردار مرا و زياده گردان خير را براى من در فرزندان من و اهل من و در مال من و در آنچه پيش فرستاده‌ام من آن را و آنچه تأخير نموده‌ام آن را و در آنچه غافل گشته‌ام من از آن و آنچه عمدا ترك نموده‌ام آن را و آنچه كوتاهى نموده‌ام در آن و آنچه ظاهر كرده‌ام من آن را و آنچه پنهان نموده‌ام من آن را پس بيامرز مرا اى رحم‌كننده‌ترين رحم‌كنندگان.

٤- ابن طاوس عليه الرحمة گويد كه اين آخر روايت ما از سعد بن عبد اللَّه از كتاب «فضل الدّعاء» است و از محمّد بن حسن صفّار به سندهاى خود روايت كرده شديم از حضرت امام محمّد باقر ٧ كه آن حضرت اين كلمات را مى‌گفتند و كلمات اين است:

خداوندا كسى كه باشد حاجت او به آن شخص و اين كس و فلان شخص پس بدرستى كه حاجت من به سوى توست‌[١] در حالى كه يكتائى تو نيست شريكى براى تو.

٥- و از آن جمله دعائى است كه از حضرت امام محمّد باقر صلوات اللَّه عليه منقول است.

به سندهاى خود تا به محمد بن حسن صفّار در كتاب «فضل الدّعاء» روايت كرده شديم، به سندهاى خود تا عثمان بن عيسى، از ابى حمزه ثمالى كه او گفت كه: من اذن گرفتم كه بر آن حضرت داخل شوم. پس آن حضرت بيرون آمدند و لبهاى مبارك ايشان حركت مى‌كرد. پس فرمودند كه اى ثمالى مبهوت‌شده‌اى؟ گفتم: بلى، من فداى شما گردانيده شوم. پس فرمودند كه:

بدرستى سوگند بخدا كه كلامى را مى‌خواندم كه آن را احدى هرگز نخوانده است، مگر آنكه خداى تعالى او را كفايت نموده است از آنچه او را از امر دنياى او و آخرت او غمناك گردانيده است. ثمالى گويد: پس من به آن حضرت گفتم كه: من فداى شما گردانيده شوم، پس آن را به من تعليم نمى‌كنيد. فرمودند كه: بلى، هر كس كه اين كلام را بخواند در هنگامى كه از خانه خود بيرون آيد، پس خداى تعالى اندوه و غم او را برطرف مى‌كند و آن كلام اين است:

تدا مى‌كنم بنام خداى بخشنده مهربان بس است مرا خدا اعتماد نموده‌ام من بر خدا خداوندا بدرستى كه من سؤال مى‌كنم از تو بهترين امرهاى خود را همه آنها را و پناه مى‌برم به تو از رسوائى در دنيا و از عقوبت آخرت [تا برآورى آنچه را كه من آن را دوست دارم‌].

[١] -يعنى پس من نه چنينم بلكه حاجت من بسوى توست در حالى كه تنهائى و كسى را شريك تو نمى‌كنم.