راوى گويد كه: چون حضرت ابو الحسن رضا على بن موسى صلوات الله عليهما رحلت نمودند، تعويذى يافته شد كه بر آن حضرت بسته بود و در آخر آن نوشته شده بود آنكه پدر آن حضرت فرمودند كه جد ايشان حضرت امير المؤمنين على ٧ به بركت اين دعا از شر دشمنان پناه مى‌جستند و دائما اين تعويذ را در بند شمشير خود آويخته بودند و در آخر اين دعا نامهاى خدا عزّ و جلّ است و آن حضرت بر اولاد و اهل خود شرط نمودند آنكه اين دعا را بر هلاكت و ضرر مؤمنى نخوانند.

پس بدرستى كه هر كس اين دعا را بخواند دعاى او نزد خدا عزّ و جلّ برنمى‌گردد. و دعا اين است:

خداوندا بوسيله تو طلب فتح و نصرت مى‌نمايم و بتو طلب فيروزى و رستگارى مى‌كنم و به وسيله محمّد كه رحمت فرستد خدا بر او و بر آل او روى مى‌آورم [به دشمن‌] خداوندا آسان گردان دشوارى و ناهموارى دشمن را و هر امر دشوارى را و آسان و رام گردان سختى و سركشى او را و هر امر سخت و دشوار را و كفايت كن مرا از تحميل او و از هر تحميلى و روزى گردان به من احسان او را و دوستى او را و برگردان از من ضرر او را و بدى و ايذاء او را[١] بدرستى كه تو برطرف مى‌كنى آنچه را كه خواهى‌[٢] و ثابت مى‌دارى آنچه را كه خواهى‌[٣] و در نزد توست اصل كتاب‌[٤] بدانيد آنكه دوستان‌[٥] خدا نيست ترسى بر ايشان و نيستند ايشان آنكه اندوهناك شوند،[٦] بدرستى كه ما فرستادگان‌[٧] پروردگار توايم نمى‌رسند دشمنان بسوى تو (اى لوط) به بركت طه و حم نمى‌بينند ايشان و گردانيديم ما در گردنهاى كافران غلها و بندها پس آنها رسيدند تا به زنخدانهاى ايشان پس ايشان بازماندگانند و گردانيديم ما از پيش روى ايشان حاجبى و مانعى را و از پس سر ايشان مانعى را پس پوشانيديم چشمهاى ايشان را پس ايشان نمى‌بينند كافران آن جماعتند كه مهر نموده است‌[٨] خدا بر دلهاى ايشان و بر گوشهاى ايشان و بر چشمهاى ايشان و آن جماعت ايشانند غافلان (از عذاب خدا) البته كه راست است آنكه خدا مى‌داند آنچه را كه پنهان مى‌سازند از مكر و آنچه را كه آشكارا مى‌كنند از دشمنى پس زود باشد كه كفايت كند خدا ترا از شرّ

[١] -معرّة به معنى قبيح و ناخوش و ايذا و بدى آمده.

[٢] -برطرف كردن آن را

[٣] -اثبات و ايجاد آن را

[٤] -يعنى لوح محفوظ يا علم به مصالح اشياء

[٥] -بعضى گفته‌اند كه اولياء اللَّه جماعتى‌اند كه فرمانبردارى خداى تعالى نمايند و با يك ديگر دوستى از براى رضاى خداى كنند. و اللَّه يعلم

[٦] -يعنى از نرسيدن به مطلبها و نداشتن اسباب دنيوى اندوهناك نمى‌شوند. و اللَّه يعلم

[٧] -يعنى ملائكه گفتند ما فرستادگان پروردگار توايم و به جهت عذاب قوم نازل‌شده‌ايم خاطر جمع دار كه ضرر ايشان به تو نمى‌رسد. و اللَّه يعلم

[٨] -مهر نمودن خداى تعالى بر دل و گوش و چشم كافران عبارت است از سلب نمودن خداى تعالى رحمت و تفضل خود را از ايشان و واگذاشتن خداى تعالى است ايشان را به خودشان كه در دنيا فرو روند به حيثيتى كه بعد از آن تامل نمى‌كنند و سخن حق را نمى‌شنوند و چيزها را نمى‌بينند تا آنكه عبرت گيرند. و اللَّه يعلم بحقايق الامور