را نگاهدارنده گردانيده و تعجب است از نگاهدارنده‌اى كه چه چيز او را توانگر گردانيده و تعجب است از توانگرى كه چه چيز او را صاحب عطا نموده و تعجب است از دهنده‌اى كه چه چيز او را بى‌نياز گردانيده و تعجب است از بى‌نيازى كه چه چيز او را صاحب بخشش نموده و تعجب است از بخشنده‌اى كه چه چيز او را وسعت داده و تعجب است از رزق دهنده‌اى كه چه چيز او را صاحب بخشش نموده و تعجب است از صاحب بخششى كه چه چيز او را صاحب احسان نموده و تعجب است از صاحب عطيه‌اى كه چه چيز او را منعم گردانيده و تعجب است از نعمت دهنده‌اى كه چه چيز او را ستوده گردانيده و تعجب است از ستوده‌اى كه چه چيز او را رحيم گردانيده و تعجب است از رحم‌كننده‌اى كه چه چيز او را سخت گردانيده و تعجب است از سخت‌گيرى كه چه چيز او را قوّت داده و تعجب است از صاحب قوّتى كه چه چيز او را حليم نموده [او را حكيم گردانيده‌] و تعجب است از حلم‌كننده‌اى [حكيمى‌] كه چه چيز او را صاحب قهر نموده و تعجب است از صاحب قهرى كه او را چه بر پاى داشته و تعجب است از بخود برپائى كه [چه چيز او را حمد كرده و تعجب است از حمد شده‌اى‌] كه چه چيز او را هميشگى نموده و تعجب است از هميشه‌اى [كه او را چه باقى داشته و تعجب است از باقى‌اى‌] كه چه چيز او را بى‌همتا نموده و تعجب است از بى‌همتائى كه چه چيز او را يكتا نموده و تعجب است از يكتائى كه چه چيز او را مقصود و بى‌نياز گردانيده و تعجب است از بى‌نيازى كه چه چيز او را صاحب ملك نموده و تعجب است از مالكى كه چه چيز او را صاحب اختيار نموده و تعجب است از صاحب اختيارى كه چه چيز او را بزرگ نموده و تعجب است از بزرگى كه چه چيز او را كامل و تمام نموده و تعجب است از كاملى كه چه چيز او را تمام نموده و تعجب است از تمامى كه چه چيز او را نيكو گردانيده و تعجب است از نيكوئى كه چه چيز او را صاحب فخر نموده و تعجب است از فخركننده‌اى كه چه چيز او را[١] دور ساخته و تعجب است از دورى كه چه چيز او را نزديك ساخته و تعجب است از نزديكى كه چه چيز او را غالب و قوى گردانيده و تعجب است از غلبه‌كننده‌اى كه چه چيز او را مسلّط نموده و تعجب است از مسلّطى كه چه چيز او را عفوكننده نموده و تعجب است از عفوكننده‌اى كه چه چيز او را احسان‌كننده كرده و تعجب است از احسان‌كننده‌اى كه چه چيز او را نيكوكار نموده و تعجب است از نيكوكارى كه چه چيز او را قبول توبه‌كننده نموده‌[٢]

[١] -از آن كه كسى ادراك آن تواند نمود.

[٢] -يعنى در ذات و صفات خداى تعالى چه چيز است كه سبب گشته به اين كه توبه بندگان را قبول مى‌كند و از تقصير ايشان در مى‌گذرد. و اللَّه يعلم