پس از براى توست غلبه و مؤاخذه بر من و تمام كردن برهان بر من پس اگر عقوبت كنى مرا پس به سبب گناهان من نيستى ستم‌كننده و اگر بيامرزى مرا و رحم كنى بر من پس بدرستى كه تو بخشنده صاحب كرمى اى بخشنده اى بخشنده (و بگو يا كريم تا آنكه نَفَس منقطع شود).

پس اين را بگو:

اى آنكه نمى‌ترسى از هر چيزى و همه چيز از تو ترسنده و بيمناك است سؤال مى‌كنم ترا به حق نترسيدن تو از هر چيز و به حق ترسيدن هر چيزى از تو آن كه رحمت فرستى بر محمّد و بر آل محمّد و آنكه ببخشى به من امنيّتى را براى نفس من و اهل من و فرزندان من و همه آنچه انعام كرده‌اى تو آن را بر من تا آنكه نترسم من احدى را غير تو و حذر نكنم از چيزى هرگز بدرستى كه تو بر هر چيز توانائى و كافى است مرا خدا و نيكو معتمدى است او اى نگاهدارنده ابراهيم از شرّ نمرود و اى نگاهدارنده موسى از شر فرعون سؤال مى‌كنم ترا آنكه رحمت فرستى بر محمّد و بر آل محمّد و آنكه نگاه دارى مرا از شرّ فلان پسر فلان [به حقّ كسى كه با تو مناجات مى‌كند].

پس آنگاه نام آن شخص را ببر كه از شرّ او مى‌ترسى و از خداى تعالى نگاهداشتن از شرّ او را طلب نماى. پس بدرستى كه خداى تعالى ترا از شرّ آن كس محافظت مى‌كند. پس آنگاه سجده كن و حاجت خود را سؤال كن و به سوى خداى تعالى زارى نماى. پس بدرستى كه هيچ بنده مؤمنى و نه زن مؤمنه‌اى نيست كه اين نماز را نماز كند و اين دعا را كه مذكور شد هر روز از روى اخلاص بخواند مگر آنكه درهاى آسمان براى او گشوده شود و دعاى او را در همان وقت و در همان شب و در هر وقت كه باشد مستجاب گردد و اين از جمله تفضل خدا بر بندگان خود است.

٣- ابن طاوس گويد كه در مجموعه دعاهاى مستجاب مروى از پيغمبر و ائمه صلوات اللَّه عليهم يافتم كه قطع آن بزرگتر از ثمن ورق و نزديك به سدس بود كه در اوّل آن بود كه اين دعاى مستجاب بود كه: (اللّهمّ أقذف في قلبي رجاك) يعنى «خداوندا بينداز در دل من اميدوارى از تو را». و در آخر آن اين عبارت دعاى حضرت امام عالم و قائم آل محمّد حجّة ٧ بود و دعا اين است:

خداوندا به حقّ كسى كه با تو مناجات كرده و به حقّ كسى كه خوانده است ترا در بيابان و در دريا احسان كن بر درويشان مردان مؤمن و زنان مؤمنه به توانگرى‌