ترجمه مهج الدعوات و منهج العبادات سيد بن طاووس - طبسي، محمد تقي - الصفحة ٣٣٥ - ز دعاهاى حضرت امام جعفر صادق
زنده و زنده مىگرداند زمين را[١] پس از مردگى و بىحاصلى آن و مانند اينكه بيرون آورده مىشويد از قبر پس منزّه و پاك است از عجز از آن كسى كه بدست قدرت اوست پادشاهى همه چيز و بسوى او برمىگردند همه چيز بدرستى كه پروردگار شما خدايى است كه آفريده است[٢] آسمانها و زمين را در شش روز[٣] پس مستولى شد بر آفريدن عرش[٤] مىپوشاند[٥] تاريكى شب را بر روشنى روز مىجويد و طلب مىنمايد[٦] شب و روز را شتابان و آفريده است آفتاب و ماه و ستارهها را در حالتى كه رام گردانيده شده و مطيعاند به فرمان او، آگاه باشيد كه از براى خداست آفريدن چيزها و حكم كردن در آنها منزّه است خداى[٧] پروردگار عالميان بخوانيد پروردگار خود را فروتنىكننده و پنهانكننده[٨] بدرستى كه خدا دوست نمىدارد از حدّ تجاوزكنندگان را[٩] و فساد مكنيد[١٠] در زمين پس از آنكه اصلاح نموديم آن را و بخوانيد خدا را ترس دارنده[١١] و اميد دارنده بدرستى كه رحمت خدا نزديك است به نيكوكاران، پروردگار عالم آن كسى است كه[١٢] آفريده است مرا پس او راه مىنمايد مرا براستى و آن كسى است كه او مىدهد غذاى مرا، مىآشاماند مرا آب و هر گاه بيمار مىشوم من پس او شفا مىدهد مرا و او آن كسى است كه مىميراند مرا پس زنده مىكند مرا و آن كسى
[١] -برويانيدن درختان و گياهان.
[٢] -مخفى نماند كه آفريدن خداى تعالى آسمانها و زمين را در مقدار و زمانى كه مساوى شش روز بوده و حال آن كه او سبحانه قادر بود كه به يك چشم بر هم زدن همه چيزها را بيافريند از جهت آن است كه خلق كردن چيزى بعد از چيزى ديگر به ترتّب و نظامى كه مصلحت اقتضا كند دليل است بر آن كه خداى تعالى عالم و حكيم است و موافق تدبير و مصلحت كارها را مىكند و يا به جهت تعليم بندگان است به اين كه در كارها تعجيل نكنند و تأمّل نمايند و به تأنّى در امور باشند و از حضرت امام محمد باقر منقول است كه خداى عزّ و جلّ بهشت را پيش از آفريدن جهنم آفريدند و طاقت را پيش از آفرينش معصيت آفريدند و رحمت را پيش از خلق نمودن غضب و نيكوئى پيش از بدى خلق كردند و زمين را پيش از آسمان و زندگى را قبل از موت و آفتاب را پيش از ماه و روشنى پيش از تاريكى. و اللَّه يعلم
[٣] -مخفى نماند كه روز متعارف از طلوع صبح يا از طلوع آفتاب تا به غروب است و قبل از خلق آسمان و زمين طلوع و غروبى متصوّر نيست و شب و روزى نبوده پس مراد از آفريدن در شش روز آفريدن زمين و آسمان در مقدارى است كه مساوى شش روز است يا آن كه مراد از روز مطلق وقت است و صاحب مجمع البيان آورده كه خداى تعالى ابتداى آفرينش را از روز يك شنبه نمود و تا آخر روز جمعه همه مخلوقات را ايجاد نموده. و اللَّه يعلم
[٤] -يعنى بعد از آفرينش آسمانها و زمين بر خلايق اظهار نمود تسلّط و غلبه و قدرت خود را بر آفرينش عرش كه بزرگترين مخلوقات است پس بر ساير مخلوقات به طريق اولى و چنان كه مذكور شد شبههاى در اين نيست كه مراد از استيلا اظهار تسلط و قدرت خداى تعالى ازلى است و حادث نيست يا آن كه مراد از استيلا حكم و فرمان خداست بر عرش. و اللَّه يعلم
[٥] -يا آن كه بر شب روز را مىپوشاند و مراد بپوشانيدن هر يك به ديگرى برطرف كردن و زايل گردانيدن آن است به سبب آن ديگرى يا به عكس. و اللَّه يعلم
[٦] -يا آن كه طلب مىنمايد روز شب را شتابان يعنى در عقب يك ديگر در مىآيند به سرعت و در نهايت زودى و شدّت از روى حرص و خواهش. و اللَّه يعلم
[٧] -يا آن كه صاحب بركت است خدا، يا آن كه بلند مرتبه است خدا، يا آن كه بزرگ است خدا، يا آن كه دايمى است خدا. و اللَّه يعلم
[٨] -چه عبادت و ذكر پنهانى به اخلاص و قربت نزديكتر و از ريا و سمعة دورتر است نسبت به عبادت و ذكر آشكارا. و اللَّه يعلم
[٩] -معتدين جماعتى هستند كه از حدّ درگذرند يعنى طلب نمايند آنچه را كه لايق ايشان نباشد يا آن كه سركشى و نافرمانى نمايند يا آن كه فرياد در دعا كنند. و اللَّه يعلم
[١٠] -يعنى و فساد مىكنند در زمين به كفر و نافرمانى و ظلم بر مردمان بعد از آن كه ما آن را به سبب فرستادن پيغمبران و قرار دادن احكام شرع اصلاح نمودهايم. و اللَّه يعلم
[١١] -يعنى از عذاب و عقوبت الهى و از قبول نشدن دعا ترس دارنده و به رحمت و شفقت و كرم خدا و به برآمدن دعا و مطلب طمع دارند. و اللَّه يعلم
[١٢] -اين آيه در سوره شعرا است و حكايت سخنان حضرت ابراهيم ٧ است.