ناخوش دارد بد و قبيح را پس ترك نمايد او را و نباشد فاسق و نه شقى و نه شك‌كننده، اى گشاينده دست‌هاى خود به بخشش، اى كسى كه پيشى گرفته است‌[١] رحمت او بر خشم و عقوبت او سؤال مى‌كنم ترا آنكه بگردانى زندگانى مرا سبب زيادتى براى من در هر خوبى و بگردانى مردن را خلاصى براى من از هر بدى و كامل و منتهى گردان براى من عمل مرا به شهيد شدن، اى تهيّه و سلاح من در بلا و سختى من و اى صاحب من در حاجت و مطلبم و اى مولاى من در نعمت من سؤال مى‌كنم ترا آنكه روزى كنى مرا شكر نعمت تو و طاقت هر آزمايش تو و خشنودى به تقدير تو و يقين داشتن به وعده تو و نگاهداشتن مر وصيّت و سفارش تو را و پرهيزگارى از نافرمانى تو [از حرامهايت‌] و اعتماد نمودن بر تو و در آويختن و پيروى نمودن به دين تو[٢] و چنگ در زدن به قرآن تو و شناختن به حق تو و توانائى در عبادت تو و خشنودى در بجاى آوردن ذكر تو مادام كه عمر داده باشى و باقى گذاشته باشى مرا در زمين خودت پس هر گاه كه بيايد آن چه نيست چاره‌اى از آن از مرگ پس بگردان مردن مرا كشته شدن در راه تو به دست بدترين مخلوقات تو و بگردان بازگشت مرا در جمله زندگان‌[٣] روزى داده‌شدگان نزد تو در خانه‌اى كه دائمى است زندگانى در آن، خداوندا بگردان روشنى را در چشم من و اعتقاد درست را در دل من و ترس از ترا در نفس من و ثناء ترا بر زبان، من خداوندا بگردان خواهش مرا در سؤال كردن من ترا مثل خواهش دوستان تو در سؤالهاى ايشان و بگردان ترس مرا از تو در پناه جستن من از عذاب و عقوبت تو مثل ترس دوستان تو، خداوندا و بكار باز دار مرا در خشنودى تو و در فرمانبردارى تو كار كردنى كه وانگذارم چيزى را از خشنودى تو و فرمان بردارى تو از جهت ترس كسى از مخلوقات تو كه باشد غير تو، خداوندا آنچه داده‌اى مرا از نيكويى و بخشش پس بده به من با آن شكرى را كه‌

[١] -يعنى تعلّق گرفته است اراده او برسانيدن رحمت به بندگان پيش از تعلّق گرفتن اراده او به عقوبت چه رحمت نمودن خداى لازم ذات خداى تعالى است و موقوف نيست بر فعل عبد به خلاف غضب و عقوبت كه موقوف است بر معصيت كردن بنده، يا آن كه هر گاه شخصى مساوى باشد كارهاى خوب او با گناهان او پس پيشى مى‌گيرد رحمت خداى بر عقوبت او يعنى مى‌آمرزد او را و از گناهان او در مى‌گذرد و او را به بهشت مى‌برد، و از حضرت امام محمد باقر ٧ منقول است كه فرمودند: بدرستى كه خداى تعالى بهشت را پيش از جهنم خلق كرده است و رحمت را پيش از غضب خلق نموده است. و علما معانى ديگر و احتمالات بسيار نقل نموده‌اند كه ذكر همه آنها موجب تطويل است. و اللَّه يعلم

[٢] -حبل در اصل ريسمانى است كه چيزى را به او بياويزند يا ببندند و در اين مقام كنايه از دين اسلام و احكام شرع است. و اللَّه يعلم

[٣] -در احاديث وارد شده كه جماعت شهدا زنده‌اند و در نزد پروردگار خود از نعمتهاى بهشت روزى داده شده‌اند. و اللَّه يعلم.