ترجمه مهج الدعوات و منهج العبادات سيد بن طاووس - طبسي، محمد تقي - الصفحة ٧٠ - ١٣ - حرزهاى حضرت امام محمد تقى
اى كسى كه مانندى و نمونهاى از براى او نيست توئى خداى، نيست آفرينندهاى مگر تو. فانى مىنمائى تو همه خلقشدهها را و تو باقى مىمانى.
حلم ورزيدهاى از كسى كه ترا عصيان نموده و خشنودى تو در آمرزش است.
١٣- حرزهاى حضرت امام محمّد تقى ٧
الف: شيخ علىّ بن عبد الصمد گفت كه: ما را شيخ فقيه ابو جعفر محمّد بن ابى الحسن رحمه اللَّه عموى پدرم حديث نموده كه:
به ما نقل نمود ابو عبد اللَّه جعفر بن محمد بن احمد بن عبّاس دوريستى گفته كه: حديث نمود ما را پدرم از فقيه ابى جعفر محمّد بن علىّ بن الحسين بن بابويه قمى و همچنين خبر داده مرا جدّم و گفته است كه: حديث نمود ما را والدم ابو الحسن فقيه رحمه اللَّه گفت كه: حديث نمود ما را جماعتى از ياران ما رحمهم اللَّه كه از جمله ايشان سيّد عالم ابو البركات و شيخ ابو القاسم علىّ بن محمّد معاذى و ابو بكر محمّد بن علىّ معمرى و ابو جعفر محمّد بن ابراهيم بن عبد اللَّه مداينى بودند و همه ايشان نقل نمودهاند از شيخ ابو جعفر محمّد بن علىّ بن الحسين بن موسى بن بابويه قمى قدّس اللَّه روحه كه گفت: حديث نموده به من پدرم از على بن ابراهيم بن هاشم از جدّ خود كه گفته است: روايت نمود به من ابو نصر همدانى و گفت: حديث نمود مرا حكيمه دختر حضرت امام محمّد تقى بن علىّ بن موسى بن جعفر عليهم السّلام كه عمّه حضرت ابى محمّد امام حسن عسكرى عليهما السّلام بوده باشد، كه گفت:
چون كه حضرت امام محمّد تقى بن علىّ الرضا عليهما السّلام شهيد شدند، به ديدن زوجه آن حضرت، امّ عيسى دختر مأمون رفتم و او را تسليت گفتم. پس او را در نهايت اندوه يافتم و جزع بسيار مىنمود به گونهاى كه نزديك بود كه خود را از گريه و فرياد و زارى هلاك نمايد، آن چنان كه ترسيدم كه مبادا زهره ترك شود. پس همان گونه كه با يك ديگر ياد آورى مىكرديم كرم و حسن خلق و باقى اوصافى كه خداى تعالى به آن حضرت عطا فرموده بود از شرافت و خلوص نيّت و آنچه بخشش نموده بود به آن حضرت از عزّت و كرامت بسيار را.
ّ عيسى گفت: مىخواهيد شما را از اوصاف و احوال آن حضرت به چيزى بسيار عجيب و امرى بسيار عظيم خبر دهم كه قابل از وصف و مقدار نباشد؟ حكيمه گويد كه: من گفتم آن چه چيز است؟ امّ عيسى گفت كه: من زنى صاحب غيرت بر آن حضرت بودم و پيوسته نگاهبان و سخن چين آن حضرت بودم و بسيار بود كه از آن حضرت مىشنيدم، پس شكوه مىنمودم و آن را به نزد پدرم خبر مىبردم. پس او مىگفت: اى دختر من تحمّل نماى و شكوه از آن حضرت مكن، پس بدرستى كه آن حضرت پاره تن رسول خدا ٦ است. پس يك روزى نشسته بودم كه دخترى بر من داخل شد و سلام نمود. پس گفتم: كيستى؟ در جواب گفت كه: من دخترى هستم از اولاد عمّار بن ياسر و زوجه حضرت ابى جعفر امام محمّد تقى بن على الرضا ٧ كه شوهر تو است. پس چون اين سخن را شنيدم احوالم متغير شد و حسادت سراپايم را فرا گرفت، آن گونه كه قادر نبودم كه تحمّل آن نمايم و اراده داشتم كه از خانه و اين شهر بيرون روم و شيطان وسوسهام مىنمود كه اين دختر را آزار