ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٤٢٢ - باب شصت و هفتم در بيان حقّ و باطل

ديگر اعتقاد كردن كه صادق است و دروغ و كذب به او روا نيست و هر چه وعده نموده از مراتب ثواب و درجات بهشت، البتّه واقع مى‌شود و احتمال تخلّف ندارد، و در وعيد، كه متعلّق به عقاب و انذار است، خلاف است و حقّ آن است كه خلف وعيد جايز است.

ديگر اعتقاد كردن كه قرآن كلام الهى است و آفريده او است و حادث است نه قديم، چنان كه اشاعره قائلند.

ديگر اعتقاد كردن به احاطه علم او به همه چيز، هم پيش از وجود و هم بعد از وجود.

نيز اعتقاد كردن به وجود او پيش از وجود موجودات از مجرّدات و مادّيات و بسايط و مركّبات و مكان و مكانيّات و زمان و زمانيّات، چنان كه فرمود:

«كان اللَّه و لم يكن معه شي‌ء».

و اعتقاد كردن كه وجود موجودات و عدم ايشان، نزد او مساوى است از براى او، نه از وجود موجودات و ايجاد ايشان نفعى و نه از عدم ايشان و از اعدام ايشان، نقصى و ضررى. بس عزيز است سلطنت و بزرگوارى او، و بس جليل و عظيم است. تنزّه و تقدّس او، جلّ شأنه. آنچه دانستى و شنيدى اذعان و اعتقاد كن و از هر كه خلاف اين بشنوى، گوش مكن و اعتقاد مكن و به دل و جان آنچه گفتيم پيروى كن، كه زود به نفع او خواهى رسيد و به وسيله اين اعتقادات، با زهّاد و عبّاد محشور خواهى شد.