ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٤٣٦ - باب هفتاد و يكم در نيكوئى به پدر و مادر

عبادة اسرع بلوغا بصاحبها إلى رضى اللَّه تعالى من برّ الوالدين المسلمين لوجه اللَّه تعالى، لانّ حقّ الوالدين مشتقّ من حقّ اللَّه تعالى اذا كانا على منهاج الدّين و السّنّة، و لا يكونان يمنعان الولد من طاعة اللَّه تعالى إلى معصيته، و من اليقين إلى الشّكّ، و من الزّهد إلى الدّنيا

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: حسن سلوك و نيكوئى به پدر و مادر نتيجه شناخت پروردگار است، چرا كه تحصيل رضاى والدين و نيكوئى به ايشان كردن از ساير اعمال حسنه بيشتر و پيشتر صاحب خود را به رحمت الهى و رضاى او نزديك مى‌كند، به شرط آنكه والدين مسلمان باشند و نيكوئى به ايشان محض از براى خدا باشد، چرا كه حقّ پدر و مادر، مشتقّ از حقّ پروردگار است و خدمت به ايشان، خدمت به الهى است. امّا به چند شرط:

يكى آنكه- به راه حقّ و دين مستقيم باشند.

دوم آنكه- منع نكنند فرزند را از اطاعت و بندگى خداى تعالى، و ترغيب نكنند وى را به معصيت و نافرمانى.

سوم آنكه- فرزند را از يقينى كه دارد به شكّ مايل نكنند. مثل آنكه مانع نشوند او را از تحصيل علم و تحصيل اجتهاد، كه واجب است، و ترغيب نكنند به تقليد كه مشكوك فيه است. كه اطاعت در اين صورت واجب نيست بلكه جايز نيست.

و همچنين اگر فرزند علاقه به دنيا چندان نداشته باشد و راغب به زهد و تقوى باشد و والدين خلافش خواهند، باز اطاعت لازم نيست.

ضابطه كلى آنكه، در هر چه ضرر به آخرت ندارد، اطاعت والدين واجب است و بس، چنان كه فرموده است كه:

و لا يدعوانه إلى خلاف ذلك، فاذا كان كذلك فمعصيتهما طاعة و طاعتهما معصية.