ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٢٩٩ - باب چهل و ششم در آداب سخن گفتن

موجب بيهوشي عقل است و عقل را مئوف و ناقص مى‌كند.

و ليس شي‌ء احقّ بطول السّجن من اللّسان‌

يعنى: نيست هيچ چيز سزاوارتر به زندان بودن در اكثر اوقات بلكه هميشه، از زبان، كه زبان مستحقّ‌ترين چيزها است به زندان بودن در اكثر اوقات، بلكه به حبس مخلّد.

قال بعض الحكماء: احفظ لسانك عن خبيث الكلام، و في غيره لا تسكت ان استطعت‌

حكما گفته‌اند كه: حفظ كن زبان را از گفتار بد، كه ضرر دنيوى يا اخروى در او باشد، و در غير بد، اگر توانى و خوف آزار نباشد، بگو و ساكت مباش.

فامّا السّكينة و الصّمت، فهى هيئة حسنة رفيعة من عند اللَّه عزّ و جلّ لاهلها، و هم امناء اسراره في ارضه‌

مى‌فرمايد كه: آرميدگى و خاموشى، صفت خوب است و خوشاينده است و صاحب اين دو صفت، چنان كه نزد خلق عزيز و مكرّم است، نزد خالق نيز مرتبه‌اش بلند است، و نيز صاحبان اين دو صفت حفظكننده اسرار الهى‌اند در زمين.

ممكن است كه «اسرار» عبارت از اين دو صفت باشد. چه، هر صفت كمالى كه از مبادى عاليه به نفوس قابله، فايض مى‌شود، اسرارى است منسوب به جناب احديّت. و مى‌تواند كه مراد از «اسرار» كمالاتى باشد كه به سبب اين صفات، فايض مى‌شود بر نفس. چه، هر كه نفسش به آرام است و خيالات باطله و توهّمات زائفه در او راه ندارد و ساكت است، البتّه خالى از ذكر و فكر نخواهد بود.