ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٨٥ - باب هشتم در تعريف مسواك كردن

چنان كه دانستى، راه برد به حالت شريف، و به اندك تأمّل و تدبّر، بداند كه تمسّك و تشبّث به قناعت و تقوى، مورث راحت دنيا است و آخرت.

و انّ الرّاحة في هوان الدّنيا و الفراغ من التّمتّع بها، و في ازالة النّجاسة من الحرام و الشّبهة

و نيز خواهد دانستن كه، توشه قيامت سهل گرفتن دنيا است و دست برداشتن از تمتّعات دنيا، و له كردن و دورى كردن از نجاست حرام و شبهه. و هر گاه كم اعتبارى دنيا و پستى او، به او ظاهر شد، هرگز عجب و تكبّر به خود راه نمى‌دهد، و ملازم عجز و شكستگى مى‌شود. چنان كه مى‌فرمايد:

فيغلق عن نفسه باب الكبر بعد معرفته ايّاها

پس مى‌بندد بر نفس خود، در كبر و عجب را، بعد از آنكه شناخت مهالك و آفات دنيا را.

و يفرّ من الذّنوب و يفتح باب التّواضع و النّدم و الحياء

و از معاصى گريزان مى‌شود و مى‌گشايد به خود در تواضع و ندامت و حيا را.

و يجتهد في اداء اوامره، و اجتناب نواهيه، طلبا لحسن المآب و طيب الزّلف، و يسجن نفسه في سجن الخوف و الصّبر و الكفّ عن الشّهوات، الى ان يتّصل بامان اللَّه في دار القرار

مى‌فرمايد كه: هر گاه كسى، راه به حقارت دنيا و معايب او برد و ترك تعلّقات دنيا كرد و قرب الهى را نصب العين خود كرد، البتّه در اداى اوامر و اجتناب از مناهى، «كما ينبغى»، بذل جهد خواهد نمود و نفس خود را در زندان خوف و صبر، مقيّد و محبوس خواهد داشت و تا وقت ادراك رحمت الهى و وصول به سراى باقى، ديگر متوجّه لذّات دنيا نخواهد شد و پيرامون او نخواهد گشت.

و يذوق طعم رضاه.