ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٤٣٧ - باب هفتاد و يكم در نيكوئى به پدر و مادر

و معنيش ظاهر است و احتياج به بيان ندارد.

قال اللَّه تعالى: وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حُسْناً وَ إِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما. (عنكبوت- ٨)

چنان كه فرموده است حضرت بارى عزّ اسمه، در قرآن مجيد كه: وصيّت كرديم ما انسان را كه به والدين خود احسان و نيكوئى كنيد و از گفته و فرموده ايشان، سر نپيچيد مگر آنكه تكليف شرك و كفر به فرزند كنند كه در اين هنگام اطاعت لازم نيست، بلكه مخالفت لازم است.

و امّا في باب العشرة فدارهما و ارفق بهما، و احتمل اذاهما نحو ما احتملا عنك في حال صغرك‌

و امّا در باب معاشرت و سلوك با والدين، بايد به طريق مدارا و هموارى باشد و اگر از ايشان اذيّتى به تو رسد، تحمّل نما، چرا كه ايشان در كوچكى زحمت بسيار و آزار بيشمار از تو كشيده‌اند، اگر در بزرگى رعايت ايشان كنى و متحمّل آزار ايشان شوى سهل باشد.

و لا تضيّق عليهما ممّا قد وسّع عليك من المأكول و الملبوس‌

و بايد تنگ نگيرى به والدين از آنچه خداى تعالى به تو وسعت داده است و تنگ نگرفته است از خورش و پوشش.

و لا تحوّل وجهك عنهما، و لا ترفع صوتك فوق اصواتهما، فانّ تعظيمهما من امر اللَّه تعالى، و قل لهما باحسن القول و الطفه، فانّ اللَّه لا يضيع اجر المحسنين‌

و رو مگردان از والدين و بلند مكن صداى خود را بلندتر از صداى والدين و هر چه مى‌گوئى با ايشان از روى لطف و مهربانى گو، نه از روى درشتى. چرا كه نيكوئى تو به والدين، موجب نيكوئى خدا است به تو و تو كه با پدر و مادر در مقام‌