ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٤٨ - باب نوزدهم در تعريف آداب دعا

كه: ببينيد بندگان مرا كه از اطراف عالم سر برهنه و خاك آلود، از براى محض بندگى و اطاعت فرمان من، به اين مكان آمده‌اند، آيا مى‌دانيد كه مطلب ايشان چيست و چه مى‌خواهند؟ ملائكه مى‌گويند: مطلب ايشان نيست مگر مغفرت و آمرزش تو. حقّ «عزّ اسمه»، گويد كه: شما شاهد باشيد كه من آمرزيدم ايشان را، و از تقصير ايشان گذشتم. و از جمله اماكن اجابت دعا، مرقد شريف حضرت امام حسين عليه السّلام است. حديث است كه جناب عزّت به عوض شهادت آن حضرت، چهار خصلت به او كرامت فرموده:

يكى- استشفا از آن تربت مباركه.

دوم- اجابت دعا در زير قبّه او.

سوم- بودن ائمّه از ذرّيّه او.

چهارم- حساب نكردن مدّت زيارت از عمر زوّار او.

و قال بعض الصّحابة لبعضهم: انتم تنتظرون المطر بالدّعاء، و انا انتظر الحجر

از أبو جنيد بغدادى منقول است كه: مردم در زمان كم آبى و قلّت باران، به شيخ تكليف نماز استسقا كردند. شيخ فرمود: كه شما منتظر بارانيد و متوقّع رحمت هستيد، و من نظر به افعال و اعمال خود، مستحقّ سنگ بارانم. و مقارن اين حال، ابر پيدا شده شروع به باريدن كرد.

و اعلم انّه لو لم يكن امرنا اللَّه بالدّعاء، لكنّا اذا اخلصنا الدّعاء تفضّل علينا و بالاجابة، فكيف و قد ضمن ذلك لمن اتى بشرائط الدّعاء

يعنى: بدان به تحقيق كه اگر جناب عزّت، امر نكرده بود ما را به دعا و ترغيب به دعا نفرموده بود. و ماها از روى خلوص اعتقاد خود، دعا مى‌كرديم، البتّه او به مقتضاى فرط كرم و وفور شفقت به بندگان خود، انجاح سؤال ما مى‌كرد و قضاى حاجت ما مى‌نمود. پس چه گنجايش دارد كه اجابت نكند در حالتى كه خود